تهیه مسکن مناسب بر عهده ی پسر است. در دوران عقد از پسر و خانواده ی او انتظار می رود که مسکن مناسبی را تهیه کنند تا در پایان این دوران، عروس و داماد زندگی مشترک و جدید خود را در آن آغاز کنند.
همانگونه که جهیزیه دارای معانی ضمنی است. مسکن نیز معانی استعاری به غیر از واقعیت خود مسکن دارد. خرید مسکن یا استیجاری بودن آن، متراژ، سال ساخت و محلی که مسکن در آن واقع است می تواند واقعیت مسکن را تحت الشعاع قرار دهد. اما ازمسکن معمولاً معانی استعاری کمتری برداشت می شود. جهیزیه بیشتر مورد تعبیر و تفسیر قرار می گیرد تا مسکن. موضوعی که در مورد مسکن معمولاً مورد توجه و بحث و مناقشه قرار می گیرد محل آن از نظر دوری یا نزدیکی به خانه ی پدری داماد است.
برخی از افراد ترجیح می دهند به د لایل اقتصادی یا عاطفی در خانه ی پدری یا نزدیک به خانه پدری سکنی گزینند. معمولاً عروس و خانواده ی عروس در قبال چنین تصمیمی واکنش نشان می دهند و یا حتی اگر واکنش هم نشان ندهند از این امر چندان راضی نیستند. سکونت در خانه ی پدری داماد معمولاً عواقبی را برای خانواده ی جدید به دنبال خواهد داشت. اولین مسأله ای که ایجاد می شود کمرنگ شدن استقلال خانواده ی جدید است. سکونت در خانه پدری برای پسر بیشتر به معنای وابستگی به پدر و خانواده ی اصلی، برداشت می شود. سکونت در خانه پدر به معنای عدم جدایی از پدر و محیط فیزیکی خانه برای پسر است. یعنی مردی که هنوز از پدر خود جدا نشده است و این به معنای وابستگی است. سکونت در خانه ی پدری یا نزدیک به خانه ی پدری در صورتی که به دلیل وابستگی اقتصادی یا وابستگی عاطفی پسر به پدر یا مادر باشد، مخربترین نتایج را در پی خواهد داشت. پسری که به استقلال اقتصادی یا استقلال عاطفی نرسیده باشد اصولاً برای تشکیل خانواده صاحب صلاحیت نیست و فرد نامناسبی برای ازدواج است. تحقیقات نشان می دهد که وابستگی عاطفی یا اقتصادی یکی از همسران به خانواده ی اصلی یکی از عوامل پیش بینی کننده طلاق است (گلدریک).
دومین مسأ له ای که سکونت در خانه پدری یا نزدیک به خانه پدری باعث خواهد شد افزایش تعاملات عروس به عنوان یک عضو جدید با دیگر اعضای خانواده داماد است. روابط این عضو جدید هرچه به آرامی با دیگر اعضا شکل بگیرد تعارضات و مشکلات کمتر خواهد بود و طبیعتاً برای حل تعارضات فرصت بیشتری وجود دارد. درصورتی که تعاملات به حداکثر برسد احتمال حل تعارضات کاهش خواهد یافت. با افزایش تعارضات و عدم حل آنها رابطه عروس با خانواده ی داماد تخریب می شود و رابطه ی عروس و داماد نیز متأثر خواهد شد.
همان طور که بیان شد، دو مسأله اصلی در مورد سکونت در خانه پدری داماد برای خانواده ی جدید مطرح است اول وابستگی عاطفی یا اقتصادی داماد به خانواده ی اصلی خود و دوم تعارضات عروس با خانواده ی داماد است. در مورد محل سکونت عروس و داماد به نظر می رسد وجود فاصله ای مناسب هم از خانواده ی داماد و هم از خانواده ی عروس بهترین گزینه است. سکونت در خانه پدری داماد یا عروس به نظر می رسد مشکلات و مسائل متعددی را به دنبال خواهد داشت و تنها در شرایط استثنایی قابل بررسی است.

نقش مسکن در ازدواج

نوشته نقش مسکن در ازدواج اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

لازم است به این نکته توجه کنیم که نباید افراد برای ازدواج باهم در اجبار باشند. لازم است که افراد با رضایت باهم ازدواج کنند. در صورتی که فردی نخواهد با کسی ازدواج کند، هرچند دلایل او منطقی و درست هم نباشد، به نفع هردو نفر است که باهم ازدواج نکنند و چه بسا بیشتر به نفع طرف مقابل است که از چنین ازدواجی دور شود. به هیچ عنوان نباید افراد را حتی به دلایل منطقی برای ازدواج با یکدیگر مجبور کرد. دوران نامزدی دورانی است که این امکان را فراهم می کند تا فرد انتخاب اولیه ی خود را با دید باز تأیید کند و یا اینکه از ارتباط خارج شود.
اگر مرد یا زن در این دوران متوجه شوند که برای هم مناسب نیستند، حق دارند تا آخرین لحظه قبل از وقوع عقد، وعده ی ازدواج را برهم زنند. بسیار اتفاق افتاده است که زن یا مرد در دوران نامزدی به مسایلی پی برده اند که می دانسته اند در زندگی مشترک برای آنها مشکل آفرین خواهد شد. مشکلاتی که قابل حل یا قابل تحمل نیستند، اما به خاطر بعضی مصلحت اندیشی ها، از روی خجالت یا این که دیگران چه می گویند و این که چه قدر خرج شده و چه هدایایی رد و بدل شده و دلایل دیگر تن به ازدواج داد ه اند و طبیعتاً پس از آن پشیمان شده اند. حال آنکه در دوران نامزدی این حق را داشته اند که نامزدی را به هم زنند و خود را دچار مشکلات بعدی ننمایند.
گاهی دیگران ما را مجبور به ازدواج می کنند. این مسأله در قدیم بسیار رایج بوده است و هم اکنون نیز وجود دارد و گاهی نیز ما خودمان خود را مجبور به ازدواج می کنیم .
در هردو حالت ما با ازدواج اجباری روبرو هستیم. به نظر می رسد که همه بر آسیب زننده بودن ازدواج اجباری نو ع اول اتفاق نظر داشته باشند، اما این که ما در شرایطی باشیم و اجبارهای ناپیدایی برای ازدواج داشته باشیم کمتر مورد توجه قرار می گیرد. بسیاری از افراد ممکن است خود را به هردلیلی مجبور به ازدواج کنند. این گونه ازدواج هما ن قدر آسیب زننده است که ازدواجهای اجباری نوع اول. در ازدواج، اختیار و آزادی مهمترین مسأله است. در صورتی که برای ازدواج با فردی تحت فشار و اجبار هستید، حتماً صبر کنید، حتماً به خود فرصت دهید و درباره ی آن بیشتر بیاندیشید و در صورتی که به اجباری بودن ازدواج خود پی بردید، لازم است که از آن ازدواج پرهیز کنید. این هم به نفع شماست و هم به نفع همسر آینده ی شما و هم به نفع فرزندان شما. در صورتی که مطمئن هستید که نامزد شما همسر شایسته ای برای شما نخواهد بود و از ازدواجتان احساس رضایت نمی کنید، اگر تن به ازدواج بدهید در واقع یک ازدواج اجباری از نوع دوم خو اهید داشت و باید منتظر آسیبهای یک ازدواج اجباری برای خود، همسر و فرزندان خود باشید.

ازدواج اجباری

نوشته ازدواج اجباری اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

دوران نامزدی یک دوره ی حد واسط است، که فرد را آماده ی ورود به زندگی مشترک می کند. در این دوره ارتباط نامزدها با یکدیگر بیشتر می شود و در این ارتباط بیشتر، شناخت افراد از یکدیگر عمق پیدا می کند. در دوران نامزدی، خانواده و دوستان فرد وارد رابطه می شوند و فرد قبل از ازدواج می تواند با آنها آشنا شود. شناخت شبکه ی ارتباطی نامزد، شناخت خانواده ی نامزد و شناخت دوستان نامزد و بیرون رفتن با او این فرصت را فراهم می کند تا ما بتوانیم شناختهای قبلی خود را بازنگری کنیم، بتوانیم آینده ی خود را تا حدودی ببینیم و برای زندگی مشترک آماده شویم.
همان گونه که مردم می گویند، مشت نمونه خروار است. دوران نامزدی هم تا حدودی نمونه ی دوران بلند مدت زندگی مشترک است.
همان طور که می دانید؛ دانشمندان در تحقیقات علمی برای این که به نتیجه برسند، ابتدا فرضیه های خود را در یک نمونه آزمایش می کنند و بعد نتیجه را به کل آن موقعیت تعمیم می دهند. اگر قبل از ازدواج ماهم از نامزد خود فرضیه ها یا شناختهایی داشته باشیم و بخواهیم درستی و نادرستی این شناختها را مورد آزمایش قرار دهیم، به دو صورت می توانیم عمل کنیم. یکی این که وارد زندگی شویم و در زندگی مشترک خود فرضیه ها و شناختهای خود را بیازماییم. ولی در آن زمان نتیجه ی آن شناختها به ما قدرت انتخاب نمی دهد، چرا که قادر به تغییر جدی نخواهیم بود. اما اگر یک نمونه و یک فرصت محدود برای تجربه و آزمون داشته باشیم، نتایج ما کاربرد خواهد داشت. اگر فرضیه ی شما این باشد که مرد مورد نظر شما یا خانم مورد نظر شما خانواده ی خوبی دارد، آیا نباید این فرضیه آزموده شود؟ دوره ی نامزدی فرصتی فراهم می کند که این فرضیه ها و این گونه شناختها درستی و نادرستی خود را تا حدودی نشان دهند. در این دوره ما این فرصت را
خواهیم داشت که با نمونه ای از زندگی مشترک و زندگی آینده ی خود روبرو شویم و شناختها و تصورات خود را اصلاح کنیم؛ به درستی یا نادرستی آنها پی ببریم و در عین حال این فرصت و امکان را هم داریم، که قبل از آسیب جدی از ارتباط دور شویم.
در صورتی که در دوران نامزدی مرد و زن متوجه شوند که برای هم مناسب نیستند، بهترین کار این است که قبل از وقوع عقد، وعده ی ازدواج را برهم زنند. از طرف دیگر ، از آنجا که ازدواج تغییر و انتقال دشواری است و تغییرات جدی در زندگی ایجاد می کند، لازم است که این تغییر به مرور زمان و به آهستگی انجام شود .
وجود دوران نامزدی امکان این روند را فراهم می کند. در دوران نامزدی هردو طرف در عین حال که به شناخت بیشتری نسبت به هم دست پیدا می کنند، خود را آماده ی زندگی مشترک می کنند.

سه کارکرد عمده دوران نامزدی عبارتند از:
۱- عمیق تر شدن آشنایی
۲- آمادگی برای ورود به زندگی مشترک
۳- پذیرفتن نامزد به عنوان همسر و قطعیت در تصمیم گیری.

عمیق تر شدن آشنایی در دوران نامزدی
نامزدی این فرصت را فراهم می کند که نه تنها فرد مقابل را بهتر بشناسیم، بلکه خانواده و شبکه ی دوستان و ارتباطهای او را نیز بهتر بشناسیم. در زمان نامزدی ما این امکان را داریم که وارد خانواده ی فرد شویم، روابط خانوادگی و اعضای خانواده ی او را بشناسیم، به نحوه ی برخورد آنها با یکدیگر و با خود تا حدودی پی ببریم، با دوستان نامزد خود آشنا شویم و ارتباطات نامزد خود را تا حدودی بهتر بشناسیم. در این زمان رفتارها، عقاید و برخوردهای نامزدمان را می بینیم و نسبت به آن شناخت بیشتری بدست می آوریم.
علایم هشدار دهنده، بیشتر در معرض دید ما قرار می گیرند و ما می توانیم با شناخت بیشتر وارد ازدواج شویم. مهم این است که به هشدار دهنده های ازدواج توجه داشته باشیم. و بدانیم که جدایی در زمان نامزدی بسیار بهتر از جدایی در زمانهای دیگر است. باید توجه داشت که اگر در زمان نامزدی درباره ی انتخاب خود تردید داشتید و یا احساس کردید که با نامزد خود نمی توانید زندگی خوبی داشته باشید، هرگز نباید از این تردید و احساس به آسانی گذشت. باید آنها را جدی بگیرید و به بررسی اندیشه ها و تردیدهای خود بپردازید. ازدواج را کمی به تأخیر اندازید و از کمک متخصص و مشاور ازدواج بهره
ببرید. به یاد داشته باشید که نامزدی به همین منظور طراحی شده است و فلسفه ی وجودی آن کاهش ازدواج ناموفق است.
جدایی در زمان نامزدی به مراتب بهتر از طلاق است، خصوصاً که بچه ای نیز در میان باشد . در دوره ی نامزدی هیچ گاه نباید فکر کرد که همه چیز تمام شده است، بلکه در دوران نامزدی همه چیز نیمه تمام است و به همین دلیل راحتتر می توان بسیاری از آنچه را که بعدها باید با سختی و مرارت به انجام رسانید، انجام داد.

آمادگی برای ورود به زندگی مشترک
زندگی مشترک نیاز به یکسری آمادگی هایی دارد. به غیر از آمادگی اقتصادی، آمادگی عاطفی و فکری نیز لازم است. فردی که حداقل ۲۰ سال با خانواده ی خود زندگی کرده، برای این که بتواند از آنها جدا شود و تمام اوقات خود را با فردی دیگر بگذراند، حقیقتاً نیاز به تدریج زمانی دارد. فرایند نامزدی امکان این تدریج زمانی را برای جدایی از خانواده ی اصلی و پیوستن به نامزد ایجاد می کند.
در زندگی مشترک روابط با دوستان و خانواده ی همسر یکی از الزامات است و افراد در صورتی که دوره ی نامزدی را تجربه کنند، به ناگهان وارد چنین ارتباطاتی نخواهند شد. دوران نامزدی این امکان را فراهم می کند که فرد به تدریج با خانواده و دوستان نامزد و همسر آینده خود آشنا شود.
گذران تمام وقت با همسر در ابتدای زندگی مشترک هرچند دلپذیر می نماید، اما می تواند برای هردو نفر سخت باشد. نامزدی این امکان را فراهم می کند که زمان بیشتری را با نامزد خود باشیم و برای همیشه باهم بودن، آماده شویم.

پذیرفتن نامزد به عنوان همسر و قطعیت در تصمیم گیری
در دوران نامزدی فرد این فرصت را دارد که تصمیم خود را بازنگری کند. باشناخت بیشتری که نسبت به نامزد خود پیدا می کنیم به درستی و نادرستی انتخاب خود بهتر پی خواهیم برد و در صورتی که تصمیم درستی گرفته باشیم، طبیعتاً با اطمینان بیشتری آن راپی خواهیم گرفت. اما اگر احیاناً متوجه شویم که انتخاب ما انتخاب درستی نبوده است،
این فرصت وجود دارد که بدون آسیب جدی از یکدیگر جدا شویم. بنابراین نامزدی این
امکان را فراهم می کند که انتخاب هم سر در دو مرحله اتفاق بیفتد. مرحله ی اول ابتدای
نامزدی است که افراد به یکدیگر قول ازدواج می دهند و باهم نامزد می شوند و مرحله ی
بعدی در پایان نامزدی است که افراد تصمیم به عقد رسمی می گیرند.
به نامزد ها این حق هم به لحاظ قانونی و هم به لحاظ عرفی داده شده است که، در
صورتی که به هردلیلی نخواستند با یکدیگر ازدواج کنند، از هم جدا شوند.

اهمیت نامزدی قبل از ازدواج

نوشته اهمیت نامزدی قبل از ازدواج اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

خانم دکتر گلدریک « خانواده درمانگر » فهرست زیر را از علائم هشدار دهنده در ازدواج
ازدواج تهیه کرده است. این فهرست به ترتیب اولویت تهیه شده است و هر چه که یک
عامل در مرتبه ی بالاتری باشد احتمال مسأله دار شدن ازدواج و نهایتاً طلاق بالاتر است.
۱- زوجین به فاصله ی کوتاهی از یک فقدان معنی دار با هم آشنا شوند یا ازدواج کنند.
۲- آرزوی دور شدن از یک نفر در خانواده ی پدری عاملی برای ازدواج باشد.
۳- پیشینه ی همسران به طور معناداری متفاوت باشد (به لحاظ مذهبی، تحصیلی، طبقه یاجتماعی، قومیت و سن)
۴- زن و شوهر از جمع خواهر و برادری ناسازگار برخاسته باشند.
۵- زن و شوهر یا خیلی نزدیک به خانواده هایشان و یا خیلی دور از آنها سکونت داشته
باشند.
۶- زن و شوهر به لحاظ مالی یا عاطفی به خانواده های خود وابسته باشند.
۷- ازدواج قبل از سن بیست سالگی.
۸- مدت آشنایی و یا نامزدی کمتر از شش ماه باشد و یا این که بیشتر از سه سال به طول
انجامد.
۹- مراسم ازدواج بدون حضور خانواده یا دوستان فعلی انجام شود.
۱۰- زن، قبل از ازدواج حامله شود یا در خلال سال اول ازدواج حامله شود.
۱۱- همسران دوره ی کودکی یا نوجوانی خود را دوره ای ناشاد و بد محسوب کنند.
۱۲- همسران، رابطه ی ضعیفی با خواهر و برادران و یا والدین خود داشته باشند

علایم هشدار دهنده در ازدواج

نوشته علایم هشدار دهنده در ازدواج اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

۱- رابطه ای که شما بیشتر عشق می ورزید.
شما عاشق هستید، اما از احساس طرف مقابل خود مطمئن نیستید. این طور می پندارید که با یکدیگر زوج ایده آلی خواهید بود. اما او آن قدرها هم از رابطه با شما هیجان زده نیست. وقتی که در کنارتان نیست، مدام به او فکر می کنید. اما این طور به نظر می رسد که او بدون شما مشکل چندانی ندارد. یک رابطه هنگامی که فقط یکی از طرفین در اکثر اوقات تعقیب کننده ی دیگری است، سالم نبوده و از تعادل خارج است. این که یک نفر به چنین رابطه ای ادامه می دهد می تواند به دلایل زیر باشد.
الف – تکرار الگوی دوران کودکی: اگر در کودکی عشق یا توجهی را که به آن نیاز داشتید، به شما داده نمی شده است، احتمالاً ناخود آگاه تصمیم گرفته اید که سخت تلاش کنید تا دوستتان بدارند.
ب – خود را تنبیه می کنید. احساس می کنید که مستحق عشق و توجه نیستید و لیاقت عشق را ندارید. بنابراین در چنین روابطی باقی می مانید تا به خود اثبات کنید که مستحق عشق نیستید.
ج – همانندسازی با یکی از والدین. اگر در کودکی شاهد آن بودید که مثلاً مادرتان به خاطر توجه، مدام در تعقیب پدرتان بود، ممکن است چنین نتیجه گرفته باشید که « روابط » اصولاً اینگونه است و کاملاً طبیعی است که یکی از طرفین دیگری را بیشتر دوست داشته باشد.

۲- رابطه ای که شما کمتر عشق می ورزید.
این طرف مقابل است که بیشتر به شما عشق می ورزد. شما سعی می کنید تا خود را متقاعد کنید که بیش از آنچه واقعیت دارد، او را دوست دارید. اما از درون خود می دانید که نسبت به او احساس عشق ندارید. این نوع ارتباط، همانند رابطه ی نوع اول متعادل و سالم نبوده و سرانجامی نخواهد داشت.
دلایل زیر می تواند این نوع ارتباط را توضیح دهد.
الف – می خواهید از خود محافظت کنید. اگر در گذشته از طرف کسی که او را واقعاً دوست داشته اید، آسیب دیده باشید، ممکن است این تصمیم ناخود آگاه را گرفته باشید. که دیگر هرگز کسی را آنچنان دوست نداشته باشید، که بعدها از طرف او آسیب ببینید.
ب – یکی از والدین خود را تنبیه می کنید. فرد مقابل خود را به جای یکی از والدین خود قرار می دهید و عصبانیت خود از آن والد را بر روی او تخلیه می کنید. او را طرد می کنید تا همان کاری را کرده باشید که او (والد) در کودکی با شما کرده است.
ج – می خواهید دیگران را کنترل کنید. رابطه با کسی را انتخاب می کنید که بیشتر به شما
عشق می ورزد تا احساس برتری کنید و احساس کنید که همه چیز در کنترل شماست .
هنگامی که فرد مقابل شما در طلب عشق و محبت شما باشد، آسیب پذیرتر خواهد بود و
شما احساس می کنید که روی او کنترل دارید.
د – همانندسازی با یکی از والدین. اگر در کودکی شاهد آن بوده اید که یکی از والدین شما سردتر، گوشه گیرتر و منزو ی تر از دیگری است، ممکن است بپندارید که چنین وضعی در روابط کاملاً طبیعی است. اگر با آن والد همانندسازی کرده باشید، همان الگو را در روابط خود، تکرار می کنید.

۳- رابطه ای که در آن احساس می کنید فرد مقابل نیاز به تغییر دارد.
در این گونه روابط عشق معطوف به خود آن فرد نیست، بلکه عشق به آن فردی است که امیدوارید به آن تبدیل شود . این نوع روابط به طرز شدیدی اعتیاد آور است، چرا که شما در دام امید به کسی می افتید که قرار است فرد مقابل به آن تبدیل شود. دست کشیدن و دل کندن از این امید، بسیار مشکل است، چرا که هرگز قادر نخواهید بود بگویید که بالاخره آن تغییر خاص چه وقت به وقوع خواهد پیوست. این نوع ارتباط شباهت به قمار دارد. در زیر برخی از علایم این نوع ارتباط آورده شده است.
– به خود می گویید که او به اندکی وقت نیاز دارد تا خود و زندگی خود را جمع و جور کند.
– به خود می گویید که هیچ کس تا به حال او را آنگونه که باید، دوست نداشته است و اگر شما به حد کافی به او عشق بورزید، قادر خواهید بود تا او را تغییر دهید.
– احساس می کنید که هیچ کس او را درک نمی کند و همه او را دست کم می گیرند و فقط شما هستید که ماهیت واقعی او را می شناسید.
– مدام نزد خانواده و دوستان خود به خاطر مشکلاتی که در رابطه تان وجود دارد، عذر و بهانه می آورید.
– احساس می کنید که هرگز نمی توانید او را ترک کنید، چرا که با ترک کردن او احساس بی ارزشی او را تأیید می کنید و او دیگر هرگز تغییر نخواهد کرد.
– به او بیشتر از خود او، ایمان دارید.
– می دانید که عشق کافی از طرف او دریافت نمی کنید، اما به خود می گویید که او دارد نهایت تلاشش را می کند.
دلایل زیر می تواند این نوع ارتباط را توضیح دهد.
الف – می خواهید روی او کنترل داشته باشید. وقتی به منظور اصلاح کسی به رابطه ای وارد می شوید، طبیعتاً نسبت به او احساس برتری خواهید کرد و احساس می کنید که روی او تسلط دارید.
ب – از خودتان و زندگی خودتان فرار می کنید. با تمرکز بر روی کارهایی که فرد مقابل باید یا نباید انجام دهد، شما وقت چندانی برای پرداختن به زندگی خود نخواهید داشت. وقتی سر گرم اصلاح دیگران هستیم دیگر وقتی نخواهیم داشت تا به خودمان و نقایص خودمان بپردازیم.
ج – در کودکی به این نتیجه رسید هاید که نمی توانید آنچه را می خواهید، بدست آورید. اگر در کودکی طرد شده اید یا به قدر کافی دوستتان نداشته اند، ممکن است ناخود آگاه این نتیجه گیری را کرده باشید که نمی توانید آنچه را می خواهید از آنهایی که دوستشان دارید، بگیرید. بنابراین سعی می کنید با کسانی رابطه داشته باشید که همان احساس ناکامی کودکی را در شما باز تولید کنند.
بپذیرید و « هست » یک رابطه ی سالم رابطه ای است که فرد مقابل را همانگونه که از او راضی باشید.

۴- رابطه ای که در آن می خواهید دیگری را نجات دهید.
افراد در این نوع رابطه ، نه از آن رو که با هم سرشان تفاهم دارند، بلکه به این دلیل که احساس می کنند مجبورند تا به او کمک کنند، وارد رابطه می شوند. کسی را پیدا می کنند که آسیب دیده یا شکننده است و یا این که دیگران او را دوست نداشته اند و حالا شدیداً احساس می کنند که باید به او کمک و محبت کنند. ترک گفتن اینگونه روابط معمولاً بسیار مشکل است.
در زیر برخی از علائم این نوع ارتباط آورده می شود.
– به کسی علاقمند هستید که مشکلات روحی، جسمانی و یا اقتصادی جدی دارد.
– به کسی علاقمند هستید که به تکرار احساس سر در گمی، ناتوانی و قربانی بودن می کند و شما او را دلداری می دهید، آرام می کنید و تشویق می کنید.
– غالباً در مقابل او نقش والد را ایفا می کنید. او را نصحیت می کنید، هشدار می دهید، از
مشکلات احتمالی بر حذر می کنید.
– در گذشته با او بد رفتاری شده و یا به طرز بدی آسیب دیده است و شما احساس می کنید که مجبور هستید گذشته ی او را جبران کنید.
– کمتر می توانید به او تکیه کنید، بلکه بیشتر او به شما تکیه می کند.
– رفتارهایی را از طرف او تحمل می کنید که هرگز به طور معمول نظیر این رفتارها را از فرد دیگری نمی پذیرید.
– وقتی دیگران از شما می پرسند که چرا با چنین فردی رابطه د ارید، احساس می کنید که
از او بهانه جویی می کنند و فوراً درصدد حمایت از او بر می آیید.
– احساس می کنید هیچ کس همانند شما قادر نیست که او را درک کند و دوست داشته
باشد، بنابراین نمی توانید او را ترک کنید.
– نگران هستید که اگر او را رها کنید، آیا او شخص دیگری را پیدا خواهد کرد تا از او حمایت کند.
دلایل زیر می تواند وجود این نوع ارتباط را توضیح دهد.
الف – تکرار یک الگوی کودکی. اگر در کودکی شاهد آن بودید که یکی از اعضای اصلی خانواده، نادیده گرفته می شود یا کسی او را دوست ندارد و یا با او بد رفتاری می شده است د ر بزرگسالی همان فرد را به شکل کسی که سخت به کمک احتیاج دارد، می یابید و نهایت تلاش خود را می کنید تا عشق، حمایت و محبتی را که نتوانستید در کودکی به آن عضو خانواده بدهید، به او بدهید.
ب – نیاز دارید که احساس برتری کنید. وقتی فردی را برمی گزینید که به هم ریخته است،
شما در موضع فرد برتر، عاقلتر و منسجم تر قرار خواهید گرفت.
ج – نیاز به کنترل دیگران دارید.برخی اوقات از یاد می بریم که « کمک کردن » می تواند یک روش برای کنترل کردن دیگران باشد.
کسانی که در چنین روابطی وارد می شوند و خواهان نجات دیگری از طریق ارتباط عاطفی هستند، غالباً ترحم را با عشق اشتباه می گیرند.

۵- رابطه ای که در آن به همسر آینده ی خود به چشم یک الگو یا آموزگار نگاه می کنید.
در این نوع روابط ما از همان ابتدا شاهد برابری و همتایی نیستیم، چرا که یکی از طرفین مقام و مرتبه ی بلندی در چشم دیگری دارد. هنگامی که دانشجویی عاشق استاد خود می شود، یا بازیگر جوانی عاشق کارگردان فیلم می شود، ما شاهد شکل گیری چنین ارتباطی هستیم. وقتی عاشق کسی بشویم که الگوی ماست، طبیعتاً رابطه ای برابر با او نخواهیم داشت. ممکن است در رفتار و یا گفتار خود به گونه ای وانمود کنیم که باهم برابر و همتراز هستیم، اما از آنجا که مقام بلند و والایی را برای او در نظر داریم عملاً چنین چیزی ممکن نیست.
در زیر برخی از علائم این نوع ارتباط آورده می شود.
– فکر می کنید که او از شما باهوش تر است.
– از او زیاد نقل قول می کنید: «علی می گوید… » یا « به عقیده ی علی.. » یا « همان طور که علی می گوید…».
– هرگز با عقاید، باورها و نظرات او مخالفت نکرده یا آنها را زیر سؤال نمی برید. احساس
می کنید که او بیشتر از شما می داند.
– دلتان می خواهد همه بفهمند که با « چه کسی » رابطه دارید.
– احساس می کنید هرگز نمی توانید به موفقیتهایی نظیر آنچه که نامزد شما بدست آورده، نایل شوید.
– احساس می کنید از بخت و اقبال شما بوده که او نصیب شما شده است.
– حاضرید هرکاری بکنید تا بیشتر به او شبیه شوید.
در اینجا لازم به ذکر است که شکست یک رابطه هرگز به دلیل تفاوت جایگاههای دو نفر نیست، بلکه از نگرش و طرز برخورد آنها نسبت به جایگاههای خودشان ناشی می شود.
دلایل زیر می تواند وجود این ارتباط را توضیح دهد.
الف – در جستجوی پدر یا مادر هستید. اگر در کودکی توجه و عشقی را که می خواستید
ندیده باشید، این امکان وجود دارد که به فردی علاقمند شوید که در جایگاه والد شما قرار
گیرد؛ تا بتوانید عشق، توجه، هدایت و حمایت او را بدست آورید.
ب – اعتماد به نفس پایینی داشته باشید. هنگامی که اعتماد به نفس شما پایین باشد، ممکن است به کسی علاقمند شوید که اعتماد به نفس بالایی داشته باشد و خود را الگوی شما قرار دهد.
ارتباطی مناسب است که در آن خود را هما ن قدر دوست داشته باشیم، که دیگری را دوست داریم. ارتباطی که در آن خود را همان گونه که هستیم، پذیرفته باشیم.
۶- رابطه ای که به دلیل چند ویژگی خاص، ایجاد شود و تداوم یابد.
چشمان آبی، موهای سحر انگیز، گیتار زدن، مدیر بودن و … گاهی باعث می شود تا ما وارد یک ارتباط شویم و آن را به همان دلایل ادامه دهیم. یک استعداد خاص یا یک ویژگی فوق العاده، گاهی ما را افسون می کند و نمی توانیم به دیگر ویژگی های آن فرد بپردازیم . این روابط معمولاً دوام چندانی ندارد. زندگی مشترک مطمئناً به چیزی بیشتر از گیتار زدن یا چشمان آبی نیاز دارد.
هرگاه شیفته ی فردی با ویژگی های خاصی شدید، از خود بپرسید اگر این فرد آن ویژگی (رنگ چشم، صدای زیبا، حالت چهره و …) را نداشت و یا (نقاش، قهرمان بستکبال، خلبان و …) نبود، آیا همچنان برای شما جذاب بود و می خواستید با او ازدواج کنید؟

۷- رابطه ای که به دلیل یک تفاهم خاص، ایجاد شود و تداوم یابد.
این نوع رابطه می تواند بسیار فریب دهنده باشد. مخصوصاً هنگامی که همان زمینه ای که در آن تفاهم دارید، برای شما اهمیت زیادی داشته باشد و به راحتی آن را با پیوندی عاشقانه و قوی اشتباه بگیرید. چند مثال از این نوع رابطه را برای فهم بهتر در زیر می آوریم.
– هر دو نفر عضو گروه کوهنوری هستند و به کوهنوردی عشق می ورزند. اما در سایر زمینه ها هیچ تفاهم دیگری باهم ندارند.
– هر دو نفر بر روی یک پروژه کار می کنند. این پروژه ایجاب می کند که ساعتهای طولانی باهم کار کنند. در اواسط کار احساس می کنند که به یکدیگر علاقمند شده اند. اما پس از آشنایی بیشتر متوجه می شوند که خارج از زمینه ی کاری هیچ وجه مشترکی باهم ندارند.
– در یک تور ایرانگردی باهم هستند، همه چیز خوب است و هر دو نفر احساس می کنند که به یکدیگر علاقمند شده اند. اما پس از این که مسافرت تمام می شود، هرگاه یکدیگر را
ملاقات می کنند بیشتر متوجه می شوند که با یکدیگر هماهنگ نیستند.
این نوع از ارتباط بیشتر در موارد زیر رخ می دهد.
الف – با فرد مقابل در شرایط غیرمعمول و متفاوت با شرایط معمول زندگی آشنا شده باشید.
ب – با فرد مقابل در محیطی غیرمعمول آشنا شده باشید.
ج – با فرد مقابل هنگام یک فعالیت مشترک آشنا شده باشید.
البته لازم به ذکر است که آشنا شدن در این شرایط، لزوماً به این معنی نیست که در سایر زمینه ها تفاهم وجود نداشته باشد. چه بسا که دو طرف از تفاهم زیادی هم برخوردار باشند. اما بسیار اتفاق می افتد که در چنین شرایطی که تسهیل کننده ی عشق است، افراد عاشق می شوند اما از تفاهم چندانی برخوردار نیستند. وجود تفاهم بین آنها نیاز به بررسی و تعمق و شناخت بیشتر دارد. خطری که در این نوع رابطه وجود دارد،شیفتگی بیش از حد به آن زمینه ی مشترک است، به گونه ای که از توجه به مابقی قسمتهای یک رابطه باز می مانند. این بی توجهی افراد را درگیر کسی می کند که به طور معمول با او رابطه برقرار نمی کنند.

۸- رابطه ای که به دلیل لجاجت و سرکشی با خانواده، ایجاد شود و تداوم یابد.
علائم زیر می تواند نشان دهنده این نوع رابطه باشد.
– پدر و مادر شما همیشه بر روی اهمیت « پول » و « شهرت » تأکید خاص ورزیده اند، اما شما همواره افراد بی پول و ورشکسته را انتخاب می کنید.
– پدر و مادر شما همیشه روی نظم و ترتیب در خانه تأکید دا شته اند، اما شما همیشه افرادی را پیدا می کنید که تنبل و شلخته هستند.
– در خانواده ای بسیار مذهبی بزرگ شده اید، اما تمام کسانی که انتخاب می کنید، بی بندوبار و لاقید هستند.
– مادر شما معتقد است که همسرتان نباید فاصله ی سنی زیاد ی با شما داشته باشد، اما شما دقیقاً افرادی را انتخاب می کنید که بیشتر از ده سال با شما اختلاف سن دارند.
برخی از مردم همسر خود را نه بر این اساس که چه کسی برای آنها مناسب است، بلکه بر این اساس که چه کسی برای خانواده آنها مناسب نیست، انتخاب می کنند. لجاجت با خانواده یا لجاجت با یکی از والدین گاهی ریشه انتخابهای ماست.
این مسأله می تواند به دلایل زیر باشد.
الف – عصبانیت زیادی نسبت به یکی از والدین یا هر دو والد در خود احساس می کنید.
ب والدین شما بسیار کنترل کننده بوده اند و اکنون شما می خواهید از انقیاد و کنترل آنها فرار کنید.
این نوع ارتباط هر چند باعث می شود که خشم فرد نسبت به خانواده تخلیه شود، اما باعث نخواهد شد که همسران رابطه مناسبی با یکدیگر داشته باشند . اگر گمان می کنید که الگوی شما در علاقه مند شدن به دیگران، لجاجت و سرکشی است، بهتر است این مسأله را با کمک یک روان درمانگر بررسی کنید . همین که مجبور نباشیم که شورشی باشیم، این امکان وجود خواهد داشت که به هرکسی علاقه مند شویم . شورشی بودن و لجاجت، ایجاد اجبار و فشار می کند و اجبار در ازدواج نمی تواند به موفقیت منجر شود.

۹- رابطه با کسی که در تضاد کامل با معشوق یا نامزد قبلی باشد.
رابطه ای را با کسی به هم می زنید و سپس به دنبال شخصی می گردید که نه تنها
متفاوت باشد، بلکه در تضاد کامل با او باشد، یا به عبارت دیگر نقطه مقابل او باشد. به
عنوان مثال:
– فرد قبلی بی پول و بی قابلیت بود و شخصیتی غیر رقابتی داشت. در انتخاب جدید به
دنبال فردی پولدار، لایق و مقاوم هستید.
– فرد قبلی قابل پیش بینی بود، در انتخاب جدید به دنبال فردی هستید که غیرقابل پیش بینی باشد.
– فردی قبلی مستقل و اهل عمل بود، در انتخاب جدید به دنبال فردی وابسته و احساساتی هستید. مسأله ای نیست اگر به دنبال ویژگی هایی باشیم که فرد قبلی فاقد آن بود . این کاملاً طبیعی است که اولویتهای ذهنی ما به هنگام انتخاب همسر، مواردی باشد که در نامزد یا همسر قبلی خود ندیده ایم و از نبود آنها احساس نارضایتی کرده ایم. اشتباه در این است که چشم خود را به روی سایر ویژگی های مهمی که می باید در یک فرد به دنبال آن باشیم، ببندیم و فقط به دنبال آن ویژگی هایی باشیم که در رابطه قبلی وجود نداشت.

۱۰- رابطه با فردی که با یک نفر دیگر است.
اولین توقع و انتظاری که از همسر آینده می رود این است که در رابطه با کسی نباشد. ما با کسی می توانیم رابطه داشته باشیم که منعی برای ازدواج با ما نداشته باشد، با
هیچ کس دیگری نباشد، متأهل نباشد، نامزد نداشته باشد و با کسی رابطه ی جنسی نداشته باشد.
این رابطه در موارد زیر دیده می شود.
– با کسی است، اما قول می دهد که به زودی او را ترک خواهد کرد.
– با کسی است، اما می گوید که او را دوست ندارد.
– با کسی است، اما می گوید که دیگر با او رابطه ی جنسی ندارد.
– با کسی است، اما می گوید که فقط به خاطر بچه ها با او زندگی می کند.
– با کسی است و او هم راجع به شما می داند، اما می گوید که برایش مهم نیست.
– با کسی است و قصد جدا شدن از او را هم ندارد، ولی با این حال از شما می خواهد که
با او باشید.
– رابطه اش را به هم زده است، اما این امکان وجود دارد که دوباره همه چیز را از سر
بگیرند.
– متارکه کرده است اما این امکان وجود دارد که طلاق نگیرند.
کسانی مستعد ورود به چنین روابطی هستند که موارد زیر در زندگی آنها وجود داشته باشد.
الف – در کودکی احساس ترک شدگی کرده باشند. با تکرار این الگو در بزرگسالی،
احساسات زمان کودکی را باز تولید می کنند.
ب – اعتماد به نفس پایینی دارند. فردی که اعتماد به نفس پایینی دارد ممکن است احساس کند که استحقاق این که وارد یک رابطه تمام عیار شود را ندارد، بنابراین تن به ارتباط با فردی بدهد که با یک نفر دیگر است.
ج – افرادی که ترس از صمیمیت دارند. رابطه با فردی که با یک نفر دیگر است، راهی
است برای دوری از صمیمیت. اگر فردی در کودکی مورد آزار جسمانی، عاطفی یا جنسی
قرار گرفته باشد یا به هر دلیل دیگری از صمیمیت و رابطه ی صمیمانه وحشت داشته باشد ، ممکن است وارد این گونه روابط شود تا از صمیمیت کامل پرهیز کند.
افرادی مستعد ورود به چنین روابطی هستند که موارد زیر در زندگی آنها وجود داشته
باشد.
الف – در کودکی احساس ترک شدگی کرده باشند. با تکرار این الگو در بزرگسالی، احساسات زمان کودکی را باز تولید می کنند.
ب – اعتماد به نفس پایینی دارند. فردی که اعتماد به نفس پایینی دارد ممکن است احساس کند که استحقاق این که وارد یک رابطه تمام عیار شود را ندارد، بنابراین تن به ارتباط با فردی بدهد که با یک نفر دیگر است.
ج – افرادی که ترس از صمیمیت دارند. رابطه با فردی که با یک نفر دیگر است، راهی است برای دوری از صمیمیت. اگر فردی در کودکی مورد آزار جسمانی، عاطفی یا جنسی قرار گرفته باشد، یا به هر دلیل دیگری از صمیمیت و رابطه ی صمیمانه وحشت داشته باشد، ممکن است وارد این گونه روابط شود تا از صمیمیت کامل پرهیز کند.
مستعد ورود به چنین روابطی هستند که موارد زیر در زندگی آنها وجود داشته باشد.
الف – در کودکی احساس ترک شدگی کرده باشند. با تکرار این الگو در بزرگسالی، احساسات زمان کودکی را باز تولید می کنند.
ب – اعتماد به نفس پایینی دارند. فردی که اعتماد به نفس پایینی دارد ممکن است احساس کند که استحقاق این که وارد یک رابطه تمام عیار شود را ندارد، بنابراین تن به ارتباط با فردی بدهد که با یک نفر دیگر است.
ج – افرادی که ترس از صمیمیت دارند. رابطه با فردی که با یک نفر دیگر است، راهی است برای دوری از صمیمیت. اگر فردی در کودکی مورد آزار جسمانی، عاطفی یا جنسی قرار گرفته باشد، یا به هر دلیل دیگری از صمیمیت و رابطه ی صمیمانه وحشت داشته باشد، ممکن است وارد این گونه روابط شود تا از صمیمیت کامل پرهیز کند.

روابطی که مناسب ازدواج نیست

نوشته روابطی که مناسب ازدواج نیست اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

افرادی که مناسب ازدواج هستند طبیعتاً برای ازدواج با هر فردی مناسب نیستند. به جز مناسب بودن فرد لازم است تناسب و مناسبت بین فردی نیز در میان باشد تا ازدواج موفقی صورت گیرد. اهم موارد نامناسب بین فردی یا نامناسب بودن دو نفر به قرار زیر است.
۱- تفاوت سنی زیاد با یکدیگر
تفاوت سنی زیاد بین زن و شوهر می تواند برای هر دو نفر مشکلات جدی ایجاد کند. البته معمولاً در اوایل ازدواج این مشکلات چندان زیاد به نظر نمی رسد، اما پس از گذشت چند سال به طور جدی خود را نشان خواهند داد.
تفاوت سنی در سنین پایین تر مشکلات بیشتری را ایجاد می کند، تا در سنین بالاتر. مثلاً تفاوت سنی یک مرد ۳۵ ساله با یک دختر ۲۰ ساله مشکلات بیشتری را سبب می شود، تا تفاوت سنی بین یک مرد ۵۵ ساله با یک خانم ۴۰ ساله. تفاوت سنی، زوج اول را بیشتر تحت تأثیر قرار می دهد؛ چرا که پختگی و سطح تجربیات آنها در مقایسه با زوج دوم از شباهت کمتری برخوردار است. یک زن چهل ساله تجربیات مشترک بیشتری با یک مرد پنجاه و پنج ساله دارد، تا یک دختر ۲۰ ساله در مقایسه با یک مرد ۳۵ ساله.
موضوع تفاوت سنی زیاد بین زن و شوهر عواقب بسیاری دارد که لازم است حتماً به آن توجه شود. برخی از مشکلات احتمالی تفاوت سنی زیاد در زیر آورده شده است.

اگر از همسر خود بزرگتر باشید.
الف – این امکان وجود دارد که حوصله ی او را نداشته باشید. این امکان وجود دارد که برخی اوقات تحمل خامی ها، بی تجربگی ها و کندی او را درباره ی مسایل زندگی نداشته باشید. در واقع ممکن است از این که شاهد باشید که او هنوز با مسایلی دست به گریبان است، که شما مدتها پیش آنها را پشت سر گذاشته اید، خسته شوید.
ب – ممکن است برای همسر خود نقش « والد » را بازی کنید. وقتی که تجربه ی بیشتری دارید، تقریباً غیرممکن است که بتوانید از پند و اندرز دادن و نصحیت کردن همسرتان چشم بپوشید. چرا که شما به خاطر سن بیشتر خود، می دانید که بهترین راه انجام کارهایی که او با آنها دست و پنجه نرم می کند، کدام است . همین باعث می شود که با همسر خود مانند « کودک » برخورد کنید. و در دام ارتباط « والد کودک » بیافتید. این ارتباط باعث خشم و انزجار او نسبت به شما و عصبانیت شما نسبت به او خواهد شد و تأثیر مخربی بر رابطه خواهد گذارد. در ضمن در رابطه ی والد کودک، جاذبه ی جنسی بین همسران به سرعت نابود خواهد شد.
ج – در رابطه قدرت بیشتری پیدا می کنید و وسوسه می شوید که همسر خود را کنترل کنید. به دلیل بالاتر بودن سن و تجربه های بیشتر و احتمالاً موفقیتهای مالی بیشتر، ممکن است همسر خود را کنترل کنید تا دست به کارهای نپخته و حساب نشده نزند.
د – ممکن است بخواهید خود را جوانتر از سن واقعی خود نشان دهید. افراد در هر سنی نیازهای خاصی دارند، اما وقتی فردی با همسری بسیار جوانتر از خودش ازدواج می کند، ممکن است از این که به نیازهای سنی خودش پاسخ دهد، دست بردارد و برای رضایت خاطر همسرش سعی کند که رفتارهای سنین پایین تر را انجام دهد.

اگر از همسر خود جوانتر باشید.
الف – این امکان وجود دارد که به او به عنوان یک الگو و آموزگار نگاه کنید. و در مقابل او احساس ضعف و حقارت کنید. وقتی همسرتان به مراتب از شما بزرگتر باشد، طبیعی است که موفق تر، با تجربه تر و از لحاظ اقتصادی با ثبات تر باشد. این موضوع می تواند فرد را به طور ناخود آگاه تحت تأثیر قرار دهد، به طوری که احساس کند همسرش از او بهتر است.
ب – ممکن است برای همسر خود نقش « کودک » را بازی کنید. وقتی که تجربه ی کمتری دارید و مشاهده می کنید که همسرتان با تجربه تر است، ممکن است به طور ناخود آگاه در مقابل او نقش « کودک » را بازی کنید، به نصیحتهای او گوش دهید و از او بخواهید یک که به شما بگوید چه بکنید و چه نکنید.
ج – ممکن است بخواهید خود را مسن تر از سن واقعی خود نشان دهید. برای اینکه تفاهم
بین خود و همسرتان را بیشتر کنید، ممکن است رفتارهای مطابق با سن خود را کنار بگذارید و مطابق میل او رفتارهای سنین بالاتر را از خود بروز دهید.

۲- تفاوت دینی (مذهبی) با یکدیگر
تفاوت دینی (مذهبی) می تواند یکی از مسأله سازترین تفاوتها باشد. تفاوت دینی در آغاز آشنایی تأثیر چندانی بر رابطه ندارد، چرا که لزومی ندارد که از دیدگاههای مذهبی یکسانی برخوردار باشیم تا از بیرون رفتن با کسی لذت ببریم. اما متأسفانه وقتی رابطه جدی تر می شود و احساسات افراد نسبت به یکدیگر قدرت می گیرد، مشکلات هم بیشتر می شود. از آنجا که دین و مذهب باورهای بنیادین ما را شکل می دهند، تفاوت در این باورهای بنیادین می تواند برای همسران بسیار مسأله ساز شود. این افراد معمولاً در سنتها و ایام تعطیل تفاوت مذهبی بین خود را به خوبی مشاهده می کنند و از همه مهمتر وقتی صحبت از بزرگ کردن بچه ها باشد، کافی است از آنها بپرسیم که دوست دارند بچه هایشان چه دین یا مذهبی داشته باشند.

۳- تفاوتهای اجتماعی، قومی و تحصیلی با یکدیگر
یکی از شرایط تحقق رابطه ی سالم، نقاط مشترکی است که دو نفر باهم دارند:
علایق مشترک، عقاید و باورهای مشترک و سوابق و سلایق مشترک. تمامی اینها در تفاهم و راحتی زندگی مشترک و کم بودن تنش سهم بسزایی دارند. این بدین معنی نیست که شما و همسرتان می باید لزوماً در مورد همه چیز توافق نظر داشته باشید، اما تفاوتهای زیاد و خارج از معمول می تواند تنش زیادی ایجاد کند و رابطه ای که از تفاهم و هماهنگی لازم برخوردار نباشد، عملاً مشکلات زیادی را در پی خواهد داشت. تفاوت اجتماعی بیشتر بیانگر تفاوت طبقه اجتماعی و وضعیت اقتصادی است.
در ایران اقوام و قومیتهای زیادی زندگی می کنند. برخی از این قومیتها با دیگر قومیتها شباهت بیشتری دارند و با برخی دیگر بسیار تفاوت دارند. هرچه شباهتهای دو قوم بیشتر باشد، در ازدواج مشکلات کمتری ایجاد می شود. اما هرچه تفاوتها بیشتر باشد شاهد مشکلات بیشتری خواهیم بود.
فعالیت:
شما از چه قومیتی هستید؟
کدام یک از اقوام ایرانی با شما شباهت بیشتری دارند؟
کدام یک از اقوام ایرانی با شما تفاوت بیشتری دارند؟
مشکلات احتمالی ناشی از تفاوتهای اجتماعی، قومی و تحصیلی موارد زیر است.
الف – ممکن است دریابید که نقاط مشترک کافی ندارید. برخی از همسران از تفاوتها به سود خود استفاده می کنند. از یکدیگر می آموزند و خود را باهم هماهنگ می کنند. اما چنانچه این تفاوتها زیاد باشد، تنها سبب درگیری و احساس بیگانگی خواهد شد.
ب – ممکن است دریابید که ارزشهای کاملاً متفاوتی دارید. ارزشهای ما براساس طرز تربیت، فرهنگ قومی، سطح تحصیلات و تجارب زندگی ما شکل گرفته است. چنانچه این گونه سوابق ما به طرز فاحشی با سوابق همسر آینده ی ما متفاوت باشد، احتمالاً مشاهده خواهیم کرد که از ارزشهای کاملاً متفاوتی برخوردار هستیم.

۴-دختر دادن و دختر گرفتن از یک خانواده
در برخی از فرهنگ های ایران زمین به دختر دادن و دختر گرفتن از یک خانواده اصطلاحاً بده بستان می گویند. این گونه ازدواج ها شرایط پیچیده ای را باعث می شود. دختر دادن و گرفتن از یک خانواده به این معنی است که اعضای درجه یک یا درجه دوی یک خانواده با اعضای درجه یک یا درجه دوی خانواده ای دیگر ازدواج کنند. این ازدواج سه حالت را دربردارد.
الف – در حالت اول اعضای درجه یک (خواهر و برادر یا دو خواهر یا دو برادر ) از یک خانواده با اعضای درجه یک (خواهر و برادر یا دو برادر یا دو خواهر ) از خانواده ای دیگر ازدواج می کنند.
ب – در حالت دوم اعضای درجه یک (خواهر و برادر یا دو خواهر یا دو برادر ) از یک خانواده با اعضای درجه دوم (دایی، خاله، عمو، عمه و فرزندان آنها و فرزندان خواهر و برادر) از خانواد های دیگر ازدواج می کنند.
ج – در حالت سوم اعضای درجه دوم از یک خانواده با اعضای درجه دوم از خانواده ای دیگر ازدواج می کنند.
در این گونه ازدواج ها شاهد دو زوج هستیم که به طور ضربدری با هم خویشاوند هستند و این خویشاوندی گاهی درجه یک و گاهی درجه دو است. بنابراین در این گونه ازدواج ها مسائل همسران آغشته به مسائل مربوط به خویشاوندان درجه اول یا درجه دوم می شود و تمام پیچیدگی این گونه ازدواج ها از همین تداخل نشأت می گیرد. تداخل خویشاوندی با زوجیت، مسائل بسیار عدیده و پیچیده ای را به وجود می آورد. پیچیدگی مطلب زمانی به حداکثر می رسد که شاهد حالت اول از حالت های سه گانه باشیم. در حالت اول از آنجا که دو زوج هستند که به طور ضربدری خواهر /برادر یا خواهر /خواهر و یا برادر/برادر هستند، بالاترین پیچیدگی ممکن بروز پیدا می کند.
در فرهنگ عامیانه ی مردم مرکز ایران این اعتقاد وجود دارد که اگر دو خواهر از یک خانواده با دو برادر از خانواده ای دیگر ازدواج کنند یکی از زوج ها سیاه بخت می شود. هر چند ما چنین مطلبی را باور نداریم اما معتقدیم که این باور عامیانه اشاره به سختی ها و پیچیدگی های این گونه ازدواج ها دارد.
به مثال زیر توجه کنید:
علی و مریم خواهر و برادر هستند. علی با شبنم ازدواج کرد. دو سال بعد محمد بر ادر شبنم به خواستگاری مریم آمد و با او ازدواج کرد. رابطه ی علی و شبنم با هم در دو سال اول ازدواجشان خوب بود و مشکل عمده ای نداشتند. اما از زمانی که محمد و مریم با هم ازدواج کردند رابطه ی آنها متأثر از این رابطه شد. هرگاه محمد و مریم رابطه ی خوبی با هم داشتند علی و شبنم هم رابطه ی خوبی داشتند و هرگاه محمد و مریم، مشکل پیدا می کردند، علی و شبنم به بحث در مورد ایرادات خواهر و برادر دیگری می پرداختند. علی اکثراً مشکلات را ناشی از محمد و شبنم تقصیر را بیشتر از مریم می دانست. یک سال پیش مریم درخواست مهریه کرد و مسائل و مشکلات بین او و محمد افزایش قابل توجهی پیدا کرد. از آن زمان به بعد مشکلات علی و شبنم نیز افزایش قابل توجهی یافته است.
در صورتی که خود را به جای علی و شبنم قرار دهید، متوجه می شوید که آنها از یک طرف تحت فشار عاطفی مسائل و مشکلات خواهر یا برادر خود هستند و از طرف دیگر باید با همسری ارتباط برقرار کنند که او نیز تحت فشار عاطفی از جانب خواهر یا برادر خود است و در عین حال این مسائل و مشکلات به نحوی ناشی از خواهر یا برادر خود آنهاست.
و در صورتی که خود را به جای محمد و مریم قرار دهید، متوجه می شوید که آزادی عمل آنها چه قدر محدود است چرا که در عین حال که باید مشکل خودشان را حل کنند باید مراقب خواهر یا برادر خود و رابطه ی او با همسرش نیز باشند.
در فرهنگ شرقی ما که روابط خویشاوندی و صله ی ارحام اهمیت فوق العاده ای دارد، تداخل روابط زوجیت با روابط خویشاوندی و مد اخله ی خویشاوندان پیچیدگی فوق العاده ای را بر ارتباط همسران تحمیل می کند. بنابراین توصیه می شود که به این گونه ازدواج ها با دقت بسیار بیشتری نگریسته شود و حتی الامکان از این گونه ازدواج ها پرهیز شود .

۵- افرادی که از یکدیگر دور هستند.
برخی از ازدواجها در شرایطی رخ می دهد که یکی از همسران در کشوری دیگر، یا در شهر ی دیگر است که امکان ملاقات و آشنایی از نزدیک برای آنها محدود است. به خصوص در سالهای اخیر ازدواج با ایرانیان مقیم خارج کشور باعث شده است که این نوع ازدواج رواج بیشتری بیابد. دور بودن از یکدیگر شرایطی را فراهم می کند که نیاز به توجه دارد. وقتی که افراد از یکدیگر دور هستند شناخت آنها از یکدیگر یک شناخت از دور است. وقتی به آینه از نزدیک نگاه می کنیم چهر ه ی خود را به طور شفاف می بینیم، با همه جزییات و ریزه کاری ها، اما وقتی از آینه دور بایستیم و به چهره خود نگاه کنیم، جزییات چهره ی خود را نمی توانیم ببینیم، بلکه تنها کلیت آن را می بینیم. در روابط راه دور امکان شناخت جز ییات فرد وجود ندارد، تنها می توانیم کلیت فرد را بشناسیم. آشنایی و شناخت که یک جزء مهم ازدواج است، در روابط راه دور با اشکال روبرو می شود.
در روابط راه دور موارد زیر را می توان مشاهده کرد:
الف – هدف عاشق و معشوق در یک رابطه ی طبیعی این است که با یکدیگر مهربان تر و صمیمی تر شوند، اما هدف عاشق و معشوق در روابط راه دور این است که دوباره یکدیگر را ببینند.
ب – فرصت شناخت واقعی از افراد سلب می شود.
ج – از برخورد با مسایل و مشکلات اجتناب می شود. وقتی نامزدهایی که رابطه ی آنها از
راه دور است یکدیگر را می بینند، اولاً از آنجا که فرصت محدودی دارند سعی می کنند که همه چیز را به خوبی برگزار کنند و از این که در این مدت کوتاه به مسایل و مشکلات بپردازند معمولاً اجتناب می کنند.
د- تلقی آنها از تفاهم با یکدیگر معمولاً بسیار غیرواقع بینانه است. وقتی فقط چند روز بیشتر فرصت ندارند که یکدیگر را ببینند تمام وقتشان را باهم می گذرانند، به سینما، رستوران و میهمانی می روند. هیجان زیادی که در این روزها وجود دارد، باعث می شود که فکر کنند بعداً نیز در زندگی مشترک، همین شرایط تکرار خواهد شد. معمولاً این افراد وقتی برای زندگی مشترک به یک شهر یا یک کشور می روند، متوجه می شوند که شرایط واقعی چه قدر متفاوت از تجربه های اولیه آنها بوده است. به جز دور بودن در زمان آشنایی برخی از افراد دارای شرایطی هستند که پس از ازدواج برای زمان قابل توجهی از همسر خود دور هستند، افرادی که در کشتی کار می کنند یا به مأموریت های شغلی طولانی مدت می روند طبیعتاً مدت زمان قابل توجهی از همسر خود دور هستند. این گونه ازدواج ها با مسائل قابل توجهی روبرو می شود که نیاز به ویژگی های شخصیتی خاصی دارد. به هر حال در جمعیت عمومی این گونه ازدواج ها توصیه نمی شود.

افرادی که برای ازدواج با یکدیگر مناسب نیستند

نوشته افرادی که برای ازدواج با یکدیگر مناسب نیستند اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

بیشتر گزینه های نامناسب برای ازدواج افرادی هستند که اختلال شخصیت دارند یا دارای برخی از ویژگی های اختلال شخصیت هستند. اختلال شخصیت توسط روانشناسان و روانپزشکان تشخیص داده می شود. تشخیص اختلال شخصیت کار ساده ای نیست و کاملاً تخصصی است.
اختلال شخصیت، اختلال در شخصیت افراد است و به راحتی درمان نمی شود. معمولاً افرادی که اختلال شخصیت دارند، خود را بیمار نمی دانند اما خود آنها و اطرافیان آنها از این اختلال رنج بسیار می برند.
افرادی که اختلال شخصیت دارند در زمره ی نامناسب ترین افراد برای ازدواج هستند و از آنجا که اختلال شخصیت به سرعت قابل شناسایی نیست، لازم است از متخصصین کمک گرفته شود.
یا تست میلون قادر به شناسایی افرادی MCMI مشاورین ازدواج، با انجام تست هستند که اختلال شخصیت دارند یا واجد برخی از ویژگی های اختلال شخصیت هستند.
بسیاری از مشاورین از افرادی که خواهان ازدواج با هم هستند، تست شخصیت می گیرند.
اما هر تست شخصیتی قدرت تشخیص اختلالات شخصیت را ندارد. بنابراین انجام تستی که بتواند اختلال شخصیت را قبل از ازدواج آشکار کند، یکی از وظایف اصلی مشاورین ازدواج است.
در این قسمت برخی از افراد برای ازدواج نامناسب معرفی شدند. آیا این افراد نباید ازدواج کنند؟ و اگر می توانند ازدواج کنند بهتر است با چه کسی ازدواج کنند؟
در پاسخ به پرسش اول ما معتقدیم که حق ازدواج از حقوق طبیعی افراد است و به هیچ وجه نمی توان از افراد سلب کرد. همه ی انسانها حق دارند که ازدواج کنند. اما برخی از آنها برای ازدواج با جمعیت سالم و عمومی جامعه نامناسب هستند. مثلاً فردی که بیماری ایدز دارد برای ازدواج با افرادی که این بیماری را ندارند (اکثریت جامعه )، نامناسب است اما می تواند با فردی که ایدز دارد ، ازدواج کند. افرادی که نامناسب جمعیت عمومی هستند، می توانند مناسب جمعیت های دیگری از جامعه باشند. مهم آن است که فرد مناسب خود را پیدا کنند. در اینجا توصیه ی ما به جمعیت عمومی جامعه این است که از ازدواج با افراد نامناسب بپرهیزند. یک فرد معتاد برای فردی که اعتیاد ندارد، نامناسب است اما شاید برای یک معتاد مناسب باشد. چه لزومی دارد که یک معتاد با فردی که اعتیاد ندارد، ازدواج کند؟ علاوه بر این اگر فردی درخواست ازدواج با فردی نامناسب را داشته باشد، درست است که ازدواج ناموفقی شکل خواهد گرفت اما ما باز هم نمی توانیم به خود حق دهیم که از آن ازدواج جلوگیری کنیم. اگر فردی با آگاهی بخواهد با فرد نامناسب ازدواج کند تنها کاری که ما حق داریم انجام دهیم و می توانیم انجام دهیم، هشدار به او و ذکر موارد مشکل زا خواهد بود و بیش از آن نه حق داریم و نه اجازه ی انجام آن را داریم .
اما تنها توصیه ای که به طور جدی می توانیم به این دسته از افراد داشته باشیم، این است که بچه دار شدن را تا جایی که ممکن است به تأخیر اندازند تا در صورتی که ازدواج آنها به شکست منجر شد، فرزند آنها تاوان تصمیم آنها را نپردازد.

اختلال شخصیت و نامناسب بودن برای ازدواج

نوشته اختلال شخصیت و نامناسب بودن برای ازدواج اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

از افرادی که برای ازدواج مناسب نیستند،باید پرهیز شود. برخی از خصلتها و ویژگیها هست، که ازدواج و زندگی مشترک را با مشکلات بسیار زیادی روبرو خواهد ساخت. البته هیچ کدام ما بی عیب نیستیم و واضح است که هر کدام ما ضعفها و کاستیهای خاص خودمان را داریم. اما برخی از ویژگی های منفی هستند، که در مقایسه با سایر خصلتها خطرناکتر و مخرب تر هستند و در صورتی که فردی صاحب آن ویژگی باشد، زندگی با او در واقع یک کابوس خواهد بود. در زیر ویژگیهایی ذکر می شود که در صورت وجود آن، ازدواج با آن فرد زیان بخش و آسیب زننده خواهد بود و لازم است که از چنین فردی اجتناب شود.

۱- افرادی که معتاد به مصرف موادمخدر، الکل یا دارو هستند.
اگر دست خود را در آتش ببرید، حتماً خواهید سوخت. اگر خود را جلوی ماشین بیاندازید حتماً زیر گرفته خواهید شد. اگر عاشق یک الکلی یا معتاد به موادمخدر بشوید، حتماً آسیب خواهید دید.
کسی که معتاد به مصرف مواد مخدر یا مصرف مشروبات الکی است، به واقع فردی است که سعی می کند تا بر مغز خود با استفاده از یک ماده شیمیایی تأثیر بگذارد، تا از مشکلات و دنیای واقعی دور شود.
ما با تعداد بی شماری از زوجها و همسران روبرو می شویم، که در ابتدای زندگی اعتیاد را یک امر عادی می دانسته اند؛ یا فکر می کرده اند که موضوع چندان مهمی نیست و نامزد آنها پس از ازدواج مواد را ترک خواهد کرد و به این امید تن به ازدواج داده اند و بعد با یک زندگی بحران زده روبرو شده اند. زندگی پرملالتی که در آن بسیار آسیب دیده اند و راههای گریز از آن بسیار محدود بوده است.
برای آنکه به طور خیلی خلاصه با اعتیاد آشنا شویم، در اینجا اطلاعات محدودی می آوریم، تا تصویر صحیح تری از اعتیاد داشته باشیم. ۷۹ درصد مردان و ۶۵ درصد زنانی که معتاد به مصرف مواد هستند، یک بیماری روانی دیگر نیز دارند. (کاپلان، سادوک ) علایم افسردگی بین افراد مبتلا به سوء مصرف مواد یا وابستگی به مواد شایع است (کاپلان، سادوک ) و احتمال خودکشی موفق بین مبتلایان به بیماری سوء مصرف مواد تقریباً ۲۰ برابر بیشتر از کل جمعیت است.
از آنجا که فرد معتاد نیاز به درمان جدی دارد، باید از ازدواج با او پرهیز کرد. این پرهیز از ازدواج تنها به دلیل خود اعتیاد نیست، بلکه به دلیل تأثیرات روانشناختی است که مصرف مواد بر روی فرد بر جای می گذارد. مثلاً مصرف مواد افیونی از قبیل تریاک، ایجاد خواب آلودگی، بی اشتهایی، کاهش میل جنسی، کاهش فعالیت، تغییر در شخصیت، وراجی، بیش فعالی، تحریک پذیری، پرخاشگری، تهییج، بدبینی، ناتوانی جنسی و توهم می کند. آیا با فردی که تحت تأثیر مواد دارای چنین شرایطی هست می توان ارتباط صمیمانه ای برقرار کرد؟ مسأله اعتیاد یکی از جدی ترین مسایلی است که قبل از ازدواج باید به آن توجه کرد. در تحقیق قبل از ازدواج، این مورد یکی از الزامات است. دانستن این که آیا یکی از اعضای اصلی خانواده ی فرد معتاد هست یا نه؟ نیز می تواند کمک کننده باشد. چرا که یک الگوی ژنتیک در بیماری سوء مصرف مواد مشاهده می شود. ازدواج با فرد معتاد یک خودآزاری و یک آسیب جدی است. اما اگر فردی را دوست دارید که معتاد است ، تنها می توانید از او بخواهید که مواد را کنار بگذارد و برای ترک مواد کمک تخصصی بگیرد در صورتی که این فرد موفق به ترک مواد شد ، لازم است تا یک سال از ازدواج با او خودداری کنید. چون ۱۲ ماه اول پس از قطع وابستگی دوره ی پر خطری برای عود بیماری به شمار می رود. این دوره را اصطلاحاً دوره بهبود موقت اولیه نامیده اند. (کاپلان، سادوک ) پس از آن همچنان باید با احتیاط بسیار با چنین افرادی ازدواج کرد.
یک فرد معتاد، لازم است تا به خودش بپردازد و در ابتدا بیماری خود را درمان کند. بسیاری از این افراد برای فرار از واقعیت اعتیاد، ممکن است رو به ازدواج آورند. و یا حتی خانواده های آنها تصور کنند که ازدواج می تواند درمان اعتیاد آنها باشد. درمان اعتیاد همانند درمان دیگر بیماری های روانشناختی، یک درمان کاملاً متمرکز و تعریف شده است و ازدواج تنها می تواند استرس این افراد را اضافه کند و مصرف مواد آنها را افزایش دهد.
تراژدی و خیمی که در جامعه ما در این سالها روی داد، تراژدی همسران معتادان تزریقی بود. بسیاری از این معتادان به دلیل استفاده از سرنگ مشترک دچار بیماری ایدز شدند و به دلیل ارتباط جنسی با همسران خود، همسران آنها نیز دچار این بیماری مهلک شدند. آیا آنها باور می کردند که روزی دچار چنین تراژدی مهیبی شوند؟

۲- افرادی که به سرعت و به شدت خشمگین می شوند.
همه ی ما در زندگی خود خشمگین می شویم. وقتی که اوضاع بر وفق مراد نیست،
وقتی که ناراحت هستیم، یا در حق ما بی عدالتی شده است، خشمگین می شویم. این نوع از خشم طبیعی است و همه ی ما آن را احساس می کنیم. اما برخی افراد به طور ناگهانی و با شدت بسیار زیاد خشمگین می شوند. یا به عبارت دیگر خشم آنها غیر معمولی و نامتناسب است. زندگی با چنین افرادی یک تجربه ی بسیار وحشتناک است. این افراد با خشم خود، همسر و فرزندان شان را کنترل می کنند. وقتی با چنین افرادی روبرو می شویم، برای این که مورد حمله ی خشم آنها واقع نشویم، رفتار خود را بسیار کنترل می کنیم و در حال ترس از آنها به سر می بریم. چرا که هر لحظه احتمال آن می رود که عصبانی شوند و خشم خود را با شدت هرچه تمامتر بروز دهند. کنترل رفتار در برابر این گونه افراد برای مدتی کوتاه امکان پذیر است، اما در زندگی مشترک حقیقتاً انرژی فراوانی از انسان می گیرد.
در زیر برخی از نشانه های هشدار مربوط به خشم ناگهانی و بدون کنترل آورده شده است:
– هنگامی که برخی چیزهای کوچک مطابق میل او نیست، از کوره در رفته و خشم خود را روی کسانی که در اطراف او باشند، خالی می کند.
– هنگامی که با نظر او موافق نیستید، با فریاد، بددهنی و تهدید پاسخ می دهد.
– هنگامی که از او می خواهید تا کار ساده ای را برایتان انجام دهد، حالت تدافعی گرفته و  مخالفت می کند.
– هنگامی که به او توضیح می دهید که رفتارش چه تأثیری بر شما می گذارد ، احساس
می کند که به او حمله شده است و متقابلاً بی رحمانه به شما حمله می کند.
– خشم خود را با کوبیدن در، قطع تلفن، ترک اتاق و… بروز می دهد.

– خلق و خویش به ناگهان از وضعیتی مهربان، گرم و صمیمی ، در عرض تنها چند ثانیه به
وضعیتی عصبانی تغییر می کند.
– وقتی کاری را که می خواهد برایش انجام نمی دهید، یا مرتکب اشتباهی می شوید،  آمادگی او برای این که داد بزند و شما را تحقیر کند، بالاست.
– به کرات در مکانهای عمومی نظیر رستورانها ، مراکز خرید، خانه ی دوستان و …  صدایش را بلند کرده و یا عصبانی می شود.
– خشم خود را به صورت فیزیکی و با زدن و یا پرت کردن اشیا و هل دادن و یا زدن شما  و یا دیگری نشان می دهد.
قبل از ازدواج لازم است که به مسأله ی خشم توجه کنیم. در صورتی که فرد مورد نظر شما در کنترل خشم خود مشکل دارد و به شدت خشمگین می شود، ارتباط شما در آینده مخدوش خواهد بود. از ازدواج با چنین افرادی باید پرهیز کرد. زندگی با چنین افرادی به شدت آسیب زننده است.
تعدادی از این افراد بعد از ازدواج خشم خود را با زدن همسر خود خالی می کنند. در ادبیات علمی آنها را به عنوان همسر آزار می شناسیم. همسر آزاری یک مورد بسیار جدی در روابط خانوادگی به شمار می رود. برخی از خانمها، پس از ازدواج متوجه می شوند که همسر آنها دست بزن دارد وخشم خود را با زدن آنها کاهش می دهد. بسیاری از این خانمها اولین باری که متوجه این مسأله می شوند، بهت زده می شوند، و نمی دانند که چه باید بکنند. همسر آنها در عین حال که به آنها ابراز عشق و صمیمیت می کند ، در لحظه ی عصبانیت به راحتی آنها را می زند و بد دهنی می کند.
زمانی که این خانمها از شوهران خود می خواهند که رفتار خود را تغییر دهند، آنها معمولاً اظهار می کنند که: « تو نباید کاری کنی که من عصبانی شوم » و به این صورت سعی در کنترل همسر خود دارند. خانمی که با امید فراوانی به زندگی مشترک پا گذاشته، پس از عقد ازدواج، اولین سیلی را که از همسر خود می خورد، احساس درد، تنهایی، شرم، خجالت، ناتوانی، خشم و افسردگی می کند. عزت نفس آنها شدیداً آسیب می بیند و معمولاً ناتوان از تصمیم گیری، به زندگی با شوهر آزارگر خود ادامه می دهند. همسران آزار دیده بعضاً به قدری تحقیر می شوند، که زندگی با آزار دهنده ی خود را توجیه می کنند و برای نجات آنها از شرایط آزار نیاز به روان درمانی هست.
افسانه ۲۰ ساله دو سال بود که با رضا ۲۳ ساله ازدواج کرده بود . اما در این مدت به دلیل ضرب و شتم رضا، شنوائی او کاهش پیدا کرده بود. وقتی که رضا به صورتش سیلی می زده، دستش را جلوی صورتش گرفته بود؛ اما بر اثر شدت ضربه ی دست رضا ، یکی از انگشتان دستش شکسته بود. او به مادرش گفته بود که دستم لای در رفته است … افسانه همه ی اینها را تعریف می کرد و در عین حال می گفت من رضا را دوست دارم!!!

۳ افرادی که مسؤولیت زندگی خود را بر عهده نمی گیرند.
این افراد معمولاً دیگران را به خاطر مشکلات و مسایل زندگی خود مسؤول می دانند و آنها را سرزنش می کنند. آنها مسؤولیت سهمی که خود در ایجاد آن مشکلات داشته اند را بر عهده نمی گیرند. وقتی با چنین افرادی روبرو شویم ، معمولاً داستانهای فراوانی از ظلم دیگران و مظلومیت آنها می شنویم. اما باید مراقب بود نفر بعدی خود ما خواهیم بود.
برخی از ویژگی های افرادی که مسؤولیت زندگی خود را بر عهده نمی گیرند عبارتند از:
– این افراد به ندرت مستقیماً و با صراحت عصبانیت و خشم خود را بیان می کنند . در عوض مدام گله و شکایت می کنند و قیافه ی ناراحت به خود می گیرند.
– هنگامی که به او راه حلی برای مشکلاتش ارایه می شود، همواره دلیلی پیدا می کند که چرا این راه حل یا این پیشنهاد مفید نیست. گویا همه ی راه حلها برای آنها مفید نیست.
– هیچ گاه صریح و مستقیم ناراحتی خود را بیان نمی کنند و فرد مقابل را مجبور به حدس  زدن می کنند، گویا باید با زور از آنها اطلاعات را بیرون کشید.
– وقتی به آنها عشق می ورزیم، احساس می کنیم که تلاش ما بی ثمر است . آنها نمی توانند به سادگی پذیرای عشق باشند.
– همیشه چیزی هست که او را ناراحت کند. همیشه بد عنق است.
– دلش به حال خودش می سوزد و اغلب به خاطر خودش تأسف می خورد و آن را بیان می کند.
– به جای این که تصمیم بگیرد و اقدام کند بیشتر وقتش را به گله و شکایت از روزگار و حوادث می پردازد.
– هنوز دیگران را (والدین، دوستان، اقوام) به خاطر گذشته ی خود سرزنش می کند و آنها را مسؤول زندگی خود می داند.
بسیار دیده می شود که احساس می کنند در دام افتاده اند بدون اینکه هیچ راه گریزی داشته باشند.
– به موفقیت و خوشبختی دیگران حسادت می کنند و خود را با آنها مقایسه می کنند.
این افراد چند ویژگی اصلی دارند که عبارتند از:
الف – هرگز مسؤولیت شرایط و اتفاقات زندگی خود را بر عهده نمی گیرند.
آنها به حال خود تأسف می خوردند، گله و شکایت می کنند و هر کار دیگری انجام می دهند، بدون این که اقدامی در جهت بهبود اوضاع صورت دهند. کافی است به آنها پیشنهاد دهید که چگونه می توانند احساس بهتری داشته باشند، یا مسأله ی خود را حل کنند؛ آنگاه با فهرست بلند بالایی از انواع دلایلی روبرو خواهید شد، که چرا آن پیشنهاد برای آنها مفید نیست. برخی از این افراد منتظر هستند تا شما یا دیگری نجاتشان دهد و برخی دیگر فقط احساس ترحم و همدردی دیگران و توجه آنها را می طلبند.
ب – دیگران را به خاطر مشکلات خود سرزنش می کنند.
از نگاه این افراد همیشه تقصیر همه چیز به گردن دیگری است . آنان دایماً والدین، بچه ها، همسر، دوستان، وضع سلامتی و بهداشت، اقتصاد و … را به خاطر بد بختی و عدم رضایت خود سرزنش می کنند.
ج – خشم خود را آشکارا بروز نمی دهند.
آنان جملاتی به کار می برند که ظاهراً خصومت آمیز نیست ، اما به طرزی غیرمستقیم، خصومت و تنفر خود را نسبت به شما بیان می کنند. این جملات به آنها کمک می کند تا ظاهر « غیر عصبانی » خود را حفظ کنند.
د – فکر می کنند که ضعیف و درمانده هستند.
و… « نمی توانم » ،« نمی شود » ، « هرگز » عبارتهای رایج و متداولی است که این افراد به کار می برند. آنها معمولاً انجام کارهای خود را به تعویق می اندازند، چرا که به خود اعتماد کافی ندارند. آنها امیدوارند که دیگران آنها را حمایت کنند و نجات دهند. همگی ما زمانی ممکن است چنین احساساتی داشته باشیم، اما این احساسات تمام زندگی اینگونه افراد را فرا گرفته است . در ابتدا که با شخصی از این دست روبرو می شویم، از آنجا که تجربه ی مشابه با او را داریم، با او همدردی می کنیم و سعی می کنیم به او کمک کنیم. اما این افراد معمولاً ما را ناکام می کنند و در نهایت نسبت به آنها احساس بی تفاوتی و بی اعتنایی پیدا می کنیم. زندگی با چنین افرادی یک تجربه ی سخت و دشوار است. این افراد برای زندگی مشترک مناسب نیستند و زندگی را به کام همسر و فرزندان تلخ می کنند.

۴ – افرادی که دیگران را کنترل می کنند.
افرادی که دیگران را کنترل می کنند، درست مقابل افرادی هستند که مسؤولیت زندگی خود را بر عهده نمی گیرند. فردی که مسؤولیت زندگی خود را بر عهده نمی گیرد، اغلب از تصمیم گرفتن دوری می کند. اما افرادی که دیگران را کنترل می کنند، می باید همه تصمیمها را خودشان بگیرند. افرادی که مسؤولیت زندگی خود را بر عهده نمی گیرند، همیشه چشم به کمک و یاری دیگران دوخته اند، اما افراد کنترل کننده هرگز درخواست کمک نمی کنند. افرادی که مسؤولیت زندگی خود را بر عهده نمی گیرند، منتظر هستند که به آنها بگوییم چه کار کنند، اما افراد کنترل کننده به دیگران می گویند که چه کار باید
بکنند و برای دیگران تعیین تکلیف می کنند. آنها می خواهند کنترل همه چیز در دست خودشان باشد و هر کاری خواهند کرد تا مبادا احساس کنند که چیزی تحت تسلط و کنترل آنها نیست.
افرادی که دیگران را کنترل می کنند دارای ویژگیهای زیر هستند:
– از لحاظ عاطفی محدود و بسته هستند. آنها به سادگی احساسات و عواطف خود را بروز نمی دهند.
– حس مالکیت زیادی دارند.
– بسیار حسود هستند.
– به راحتی وقتی چیزی مطابق میل آنها نیست و یا هنگامی که احساس می کنند روی اوضاع کنترل کافی ندارند، عصبانی می شوند.
– معمولاً دارای عادتهای وسواسی هستند.
– اصلاً خوش ندارند که کسی به آنها بگوید چه کار کنند، چرا که احساس می کنند کنترل در دستشان نیست.
– این افراد معمولاً والدینی سلطه جو و انتقادگر می شوند. چرا که کنترل کمی می توان بر کودکان اعمال کرد.
افراد کنترل کننده معمولاً کمتر به درمان خود می پردازند ، زیر ا در درمان ، احساس عدم کنترل و احساس تسلط درمانگر، آنها را رنج می دهد و نمی توانند کنترل درمانگر را بر زندگی خود بپذیرند. چنین افرادی مطمئناً تسلط و کنترل همسر را در زندگی نمی پذیرند. لازم است که همه چیز در کنترل آنها باشد. این افراد معمولاً بر همسر و فرزندان بیشترین کنترل را اعمال می کنند و خشم زیادی را در آنها ایجاد می کنند. ازدواج با چنین افرادی، به معنای پذیرش سلطه و کنترل آنها بر زندگی خودمان است.

۵ – افرادی که اختلال جنسی دارند.
اختلالات جنسی حوزه ی وسیعی از رفتارها را در برمی گیرد. از آنجا که ارتباط جنسی یکی از حوزه های با اهمیت در زندگی مشترک است، فردی که دارای اختلال جنسی است برای ازدواج مناسب نیست. در اینجا اختلالات جنسی را در سه گروه به ترتیب زیر می آوریم.
الف – اعتیاد جنسی و فقدان عزت نفس جنسی
علایم و نشانه های زیر را می توان در افرادی که اعتیاد جنسی یا فقدان عزت نفس جنسی دارند، مشاهده کرد.
– فردی که تشنه فیلمها و تصاویر مستهجن است.
– فردی که دایماً استمنا می کند، حتی اگر امکان رابطه جنسی سالم را هم داشته باشد.
– لاس زدن با دیگران
– چشم چرانی و خیره شدن به بدن دیگران
– اظهار نظرهای جنسی به شما درباره بدن دوستانتان، غریب هها و…
– اظهار نظرهای جنسی به دوستان شما، غریبه ها و…
– لمس کردن و تماسهای بدنی بی جا، نامناسب و ناشایست
– رابطه ی نامشروع
شناسائی این مشکل معمولاً در همان چند دیدار اول امکان پذیر نیست . گذشت زمان و صحبت در مورد تمایلات جنسی، می تواند به شناسایی این مسأله کمک کند.
ضروری است که هرکسی آنچه را که به لحاظ جنسی می پذیرد و آنچه را که در را بطه جنسی نمی پذیرد و غیرقابل قبول می داند، برای دیگری تعریف کند.
وقتی که با فردی رابطه داریم که اعتیاد جنسی دارد، یا عزت نفس جنسی اندکی دارد، معمولاً در ابتدای رابطه خود را توجیه می کنیم. لازم است در این مورد به حس خود و احساسات غریزی خود اعتماد کنیم . اگر رفتارهای فرد مورد نظرتان شما را آزار می دهد، اجازه ندهید که با منظق تراشی های مختلف شما را توجیه کند و ساکتتان کند.
اعتیاد جنسی و فقدان عزت نفس جنسی با روان درمانی و یا روانکاری می تواند بر طرف شود . بنابراین اگر فردی اعتیاد جنسی دارد، لازم است که برای روان درمانی مراجعه کند.
هنگامی که با فردی رابطه برقرار می کنیم که اعتیاد جنسی دارد معمولاً در برخورد با او اشتباهات زیر را مرتکب می شویم.
– اعتیاد جنسی را با توانمندی جنسی و تمایل جنسی اشتباه می گیریم.
– مشکل او باعث می شود که فکر کنیم مشکل از ماست.
– از برخورد با او اجتناب می کنیم، چرا که نمی خواهیم تنش ایجاد کنیم.
– خود را بد گمان و حسود تلقی می کنیم و اعتیاد جنسی او و عدم عزت نفس جنسی او
را نادیده می گیریم.
– رفتار او را توجیه می کنیم.
– فکر می کنیم با گذشت زمان مشکل او حل خواهد شد و رفتارهای خود را کنار خواهد گذاشت.
وقتی با کسی که اعتیاد جنسی دارد یا عزت نفس جنسی ندارد رابطه دارید، صمیمیت و امنیت را تجربه نخواهید کرد، بلکه موارد زیر را تجربه خواهید کرد.
– احساس خواهید کرد که همسرتان به شما خیانت می کند.
– اعتماد به نفس خود را در رابطه با بدن و تمایلات جنسی خود از دست خواهید داد.
– احساس می کنید که همسرتان با شما نیست، بلکه هوش و حواسش جای دیگری است و به فردی دیگر فکر می کند.
– احساس می کنید که از شما سوء استفاده جنسی می شود.
– از همسر خود به دلیل این که برای شما ارزش و احترام قا یل نیست، عصبانی و منزجر خواهید شد.
– هرگونه علاقه و جاذبه ی خود را نسبت به روابط جنسی از دست خواهید داد، چرا که در ذهن خود رابطه ی جنسی را با تحقیر، کنترل شدن و احساس بی کفایتی تداعی خواهیدکرد.
ب – اختلالات کنشی جنسی
اختلالات عمل جنسی یا اختلالات کنشی جنسی، شامل چند اختلال می شود که فعالیت جنسی را با مشکل مواجه می سازد. اختلالات کنشی جنسی شامل موارد زیر می شود.
– افرادی که میل به فعالیت جنسی ندارند.
– افرادی که از روابط جنسی نفرت و انزجار دارند.
– افرادی که تحریک نمی شوند.
– افرادی که به سرعت ارضا می شوند.
– افرادی که در زمان ارتباط جنسی درد زیادی دارند.
اختلالات کنشی جنسی نیاز به درمان روانشناختی روانپزشکی دارد . معمولاً این اختلالات با درمان بر طرف می شوند. اما اگر فردی دچار چنین اختلالاتی باشد و حاضر نباشد که برای درمان مراجعه کند، طبیعی است که زندگی مشترک را با مشکل روبرو سازد.
ج – انحرافات جنسی
انحرافات جنسی شامل موارد زیر می شود.
نمایشگری: به میل شدید عود کننده برای نمایش آلت تناسلی به یک بیگانه یا کسی که
انتظار چنین اقدامی را از جانب فرد ندارد، اطلاق می شود.
بچه بازی: به میل شدید جنسی یا تحریک جنسی در ارتباط با اطفال ۱۳ سال به پایین، اطلاق می شود.
یادگار خواهی: در یادگار خواهی کانون میل جنسی بر اشیائی نظیر کفش، دستکش و لباس زیر است که ارتباط نزدیک با تن آدمی دارند.
خود آزاری جنسی: اشتغال ذهنی با امیال جنسی و خیالات تحقیر شدن، کتک خوردن،
به بند کشیده شدن یا هر نوع رنج تحمیلی از مشخصات این اختلال است.
آزارگری جنسی: اشتغال ذهنی با امیال جنسی و خیالات تحقیر کردن، کتک زدن، به بند
کشیدن یا ایجاد هر نوع رنج جسمی یا روان شناختی، برای شریک جنسی یا برای قربانی ازمشخصات این اختلالات است.
نظر بازی: به اشتغال ذهنی تکراری با خیالات یا اعمال مربوط به جستجو یا دید زدن کسانی که برهنه هستند، یا در حال تعویض لباس یا فعالیت جنسی هستند، اطلاق می شود.
انحرافات جنسی به نسبت دیگر اختلالات جنسی، مشکلات بسیار بیشتری برای همسران ایجاد می کند. وقتی اعتیاد جنسی و نبود عزت نفس جنسی، مشکلات زیادی را
ایجاد می کند؛ کاملاً مشخص است که وجود انحرافات جنسی چه قدر می تواند مشکل ساز باشد. لازم است که چنین افرادی برای درمان مراجعه کنند، اما اگر برای درمان خود اهمیتی قائل نباشند، بهترین کار دوری و پرهیز از چنین افرادی است.

۶ – افرادی که « کودک » مانده اند و « بالغ » آنها شکل نگرفته است. 
این افراد از رفتار مسؤولانه و سنجیده طفره می روند و شرایطی را فراهم می آورند که همسر آنها برای آنها نقش « والد » را ایفا کند. چند صفت ویژه برای شناسایی این افراد در زیر فهرست می شود.
الف – عدم مسؤولیت پذیری مالی و اقتصادی
این افراد نسبت به بخش اقتصادی زندگی خود بی توجه هستند و در رابطه با آن کوتاهی می کنند، به این دلیل که نمی خواهند بزرگ شوند و مسؤولیت زندگی را به دست بگیرند. نشانه های زیر را می توان در این افراد مشاهده کرد.
– افرادی که چکهای برگشتی دارند.
– افرادی که حساب دخل و خرج خود را ندارند.
– افرادی که مکرراً از دیگران پول قرض می کنند.
– افرادی که به لحاظ اقتصادی هیچ برنامه ای ندارند و تمام پول خود را خرج خریداجناس لوکس و غیرضروری می کنند.
– افرادی که اعتبار مالی مناسبی ندارند.
– افرادی که هیچ شغلی را برای مدت قابل ملاحظه ای نمی توانند حفظ کنند و مدام بیکار می شوند.
– افرادی که وقتی قرض می گیرند، به فکر پس دادن پول مردم نیستند.
– افرادی که وقتی پول دارند، صبر می کنند تا تمام شود و بعد به فکر کار و تلاش دوباره می افتند.
برخورد فرد با مسایل اقتصادی و مالی یکی از بهترین نشانه های « بلوغ » است. چرا که کودکان نه می توانند پول بدست آورند و نه می دانند که چگونه خرج کنند.
ب – غیر قابل اعتماد بودن
از یک کودک انتظار نمی رود که به حرفهایش عمل کند و از رسم و رسومات اجتماعی به طور کامل با خبر باشد. آموختن مفهوم « وظیفه شناسی » برای کودکان هرگز به سرعت حاصل نمی شود.احتیاج به زمان دارد. کودک برای یاد گرفتن « مسؤولیت پذیری » اما وقتی یک فرد می خواهد ازدواج کند، از او انتظار می رود که مسؤولیت پذیر و وظیفه شناس باشد؛ تا بتوانیم به او اعتماد کنیم. نشانه های زیر را می توان در افراد غیرقابل اعتماد مشاهده کرد.
– افرادی که قول می دهند و به آن عمل نمی کنند.
– افراد فراموشکار.
– افراد مسامحه کار که دایماً کارها را به تعویق می اندازند.
– افرادی که نمی توان روی آنها حساب کرد چرا که در گذشته به دفعات ما را مأیوس کرده اند.
– افراد غیر قابل اتکا.
وقتی با چنین فردی سر و کار داشته باشیم، دایماً باید کارهایش را به او یادآوری از دیگران « ندانم کاری های او » کنیم، کارهای او را برایش انجام دهیم و مدام به خاطر عذرخواهی کنیم و کارهای او را توجیه کنیم. در چنین شرایطی نه اعتماد به وجود می آید و نه احترام.
ج – عدم هدفمندی و بی انگیزگی
فردی که بالغ او شکل نگرفته است برای زندگی نه هدف خاصی دارد و نه انگیزه ی ویژه ای. او باری به هر جهت زندگی را خواهد گذراند. نشانه های زیر می توانند روشن کننده ی مطلب باشند.
– منتظر است کسی از راه برسد و به او انگیزه بدهد تا این که بتواند کاری انجام دهد.
– هیچ هدف و سمت و سوی خاصی را در زندگی دنبال نمی کند.
– به سختی برای آینده برنامه ریزی می کند.
– تصمیم گیری در مورد همه چیز را به بعد موکول می کند.
– از روبرو شدن با مشکلات و حل آنها سرباز می زند.
– همیشه منتظر است تا شانس به او رو کند.

۷- افرادی که عواطف و احساسات خود را بیان نمی کنند.
افرادی که نمی توانند احساسات خود را بروز دهند، افرادی که عواطف و احساسات را مسخره می کنند و بیان آنها را کاری عبث و بیهوده می دانند، در واقع از هیجانات و احساسات می ترسند. این افراد به راحتی می توانند زندگی مشترک را با مشکل مواجه کنند. یک قسمت عمده ی ازدواج، ارتباط عاطفی است و افرادی که نمی توانند عواطف خود را بروز دهند، در زندگی مشترک ایجاد اختلال می کنند. موارد زیر را می توان در افرادی که عواطف و احساسات خود را بیان نمی کنند، مشاهده کرد.
الف – نمی توانند احساسات و عواطف خود را نشان دهند.
چنانچه فردی نتواند احساسات خود را با شما در میان گذارد، رابطه ی با او سطحی و در نهایت مأیوس کننده خواهد شد و همواره مجبور خواهید بود تا احساسات او را حدس بزنید. این حق مسلم ماست که از همسر خود انتظار دا شته باشیم که احساسات و عواطف اصلی و بنیادین نظیر شادی، غم، یأس و عشق خود را بروز دهد. چنانچه او این توانمندی را نداشته باشد، زندگی را به مسیر دشواری هدایت خواهد کرد. همه ی ما دارای عواطف و هیجانات هستیم. فقط برخی از افراد از عواطف می ترسند و سعی می کنند آنها را نادیده بگیرند.
ب – نمی توانند یا نمی خواهند درباره احساسات خود صحبت کنند.
وقتی همسر ما از احساسات خود گفتگو نمی کند، به این معنی است که رابطه ای وجود ندارد. تنها چیزی که در زندگی با این افراد وجود دارد یک قرارداد زندگی مشترک است، نه یک ارتباط.

۸ – افرادی که از روابط قبلی خود هنوز التیام نیافته اند.
ازدواج با فردی که هنوز از روابط قبلی خود التیام نیافته است، ازدواجی یأ س آور و موجب دلشکستگی خواهد بود. افرادی که هنوز از روابط قبلی خود التیام نیافته اند را می توان با ویژگ یهای زیر شناخت.
الف – هنوز خشم و انزجار شدیدی نسبت به معشوق قبلی خود در دل دارند. هرچه خشم و عصبانیت بیشتری از گذشته در دل مانده باشد، به همان میزان توانایی فرد برای عشق ورزیدن در روابط فعلی کاهش پیدا می کند.
ب – هنوز به خاطر ارتباط پیشین خود احساس گناه می کند و خود را مسؤول می داند. چنانچه نامزد شما نسبت به نامزد قبلی خود احساس گناه می کند و تأسف می خورد، آن احساس او حتماً با قابلیت و توانمندی او در ورود به رابطه جدید تداخل می کند.
ج – هنوز رنجش خاطر و آزار و اذیتی را که از رابط هی قبلی دیده است فراموش نکرده و در شوک روحی به سر می برد.
برخی از افراد وسوسه می شوند که با این افراد ازدواج کنند، تا آنها را نجات دهند. غافل از این که التیام این افراد نیاز به زمان و کمک تخصصی دارد. اگر کسی تا به این حد آسیب دیده است، باید به او وقت داد تا خود را به کمک افراد متخصص التیام دهد.

۹- افرادی که خانواده ی آزار دهنده دارند و نمی توانند در مقابل آزار آنها از همسر خود حمایت کنند.
در ازدواج ، ما نه تنها با همسر خود ازدواج می کنیم، بلکه به طور استعاری با خانواده ی او نیز ازدواج می کنیم. خانواده ی همسر می تواند نقش مثبت یا منفی در ازدواج ایفا کند. برخی از خانواده ها به طور خیلی جدی در زندگی مداخله می کنند و تأثیر منفی قابل ملاحظه ای می گذارند. تأثیر خانواده ی همسر بستگی به نحوه ی برخورد همسر دارد.
چنانچه همسری رفتار غیرمحبت آمیز و مخرب خانواده ی خود را تحمل نکند و در برابر آنها ایستادگی کند، خطر زیادی رابطه ی همسران را تهدید نمی کند، اما اگر همسر نتواند رفتار مخرب و آزار دهنده ی خویشاوندان خود را کنترل کند، روابط همسران رو به وخامت می گذارد.
خانواده ی آزار دهنده ی همسر، معمولاً به سرعت قابل شناسایی نیست و معمولاً پس از گذشت زمان قابل ملاحظه و با ارتباط زیاد است که می توان آزار دهنده بودن آنها را تشخیص داد.
خانواده ی آزار دهنده، حریم ازدواج را به رسمیت نمی شناسد و هیچ حد و مرزی را بین خود و فرزند خود رعایت نمی کند. در زیر برخی از نشانه ها و رفتارهای این گونه خانواده ها آورده شده است:
الف – انرژی، توجه و وقت همسران را برای خود می خواهند. اینگونه خانواده ها می پندارند که هدف و مقصود از ازدواج این است که عروس یا داماد در خدمت آنها باشند. آنها توقع دارند که عروس یا داماد دایماً آنها را ببیند و برای آنها کارهایی را انجام دهد که وظیفه ی آنها نیست.
ب – سعی می کنند در زندگی همسران دخالت کنند. خانواده ی آزار دهنده بدون این که از آنها درخواستی شود، در مورد همه چیز زندگی همسران اظهار نظر می کنند. از بزرگ را « زندگی خصوصی » کردن فرزندان گرفته تا نوع غذایی که می خورند. آنها معنی عبارت درک نمی کنند.
ج – رابطه ی همسران را به رسمیت نمی شناسند. آنها دایماً عروس یا داماد را به خاطر این که باعث جدایی فرزندشان از آنها شده است، تنبیه می کنند. به عروس یا داماد خود احترام نمی گذارند، گویی که انگار اصلاً وجود ندارند و یا اینکه افراد پست و مزاحمی هستند. آنها این کار را به روشهای زیر ممکن است انجام دهند.
– کارتهای دعوت را خطاب به فرزند خود می نویسند.
– وقتی تلفن می کنند، بدون این که با عروس یا داماد خود صحبت کنند، می خواهند که  گوشی را به فرزندشان بدهند.
– با عروس یا داماد خانواده مثل کلفت یا نوکر رفتار می کنند.
– در حضور هر دو نفر به گونه ای صحبت می کنند که گویی فقط فرزند آنها حضور دارد.
– وقتی که فرزند خود را می بینند از او احوالپرسی می کنند و به او احترام می گذارند و به عروس یا داماد توجه نمی کنند.
– با بچه ها به گونه ای برخورد می کنند که گویی آنها تنها بچه های فرزندشان هستند.
– فرزند خود را به تنهایی به میهمانی ها، جشن ها و مراسم دعوت می کنند.
افرادی که رفتار آزار دهنده و زیان بخش خانواده ی خود را نسبت به همسرشان تحمل می کنند، کودکانی هستند که هنوز بالغ نشده اند. آنها هنوز به خانواده ی خود وابسته هستند. افرادی که خانواده ی آزار دهنده دارند و نمی توانند آزار خانواده خود را از همسرشان دور کنند، برای زندگی مشترک و ازدواج مناسب نیستند.
افرادی که برای ازدواج مناسب نیستند

نوشته افرادی که برای ازدواج مناسب نیستند اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

برای ازدواج کردن دلایل بسیاری وجود دارد، اما برای ازدواج نکردن دلیل آوردن اغلب سخت ومشکل است. در این قسمت دلایل درست ازدواج را که می تواند به ازدواج موفق منتهی شود، فهرست می کنیم و در آخر دلایل منفی و استدلالهایی که می تواند به یک ازدواج نافرجام منتهی شود را خواهیم آورد.

دلایل درست ازدواج
۱- مصاحبت و همراهی: شریک شدن با دیگری در زندگی دلیل رایج و مناسبی برای ازدواج است. مصاحبت و همراهی به این معنی است، که در سفر زندگی شریک و همراهی داشته باشیم. هر چند برخی از مردم به اشتباه تصور می کنند که ازدواج به تنهایی آنها خاتمه خواهد داد. مطلب مهم اینجاست که چه کسی پیشقراول این سفر خواهد بود .
آیا هر دو در یک راه می خواهند بروند، یا این که یکی از همسرا ن (معمولاً آقایان ) دیگری را در سفر خود شریک می کند. اگر زن برای خود مقصدی نداشته باشد، شاید بتوان او را به همراهی فرا خواند. اما همراهی با فردی که قصد معینی ندارد، چندان رضایت بخش نیست و اگر دیگری را با اجبار همراه خود کنیم، باز هم سفر دلنشین نخواهد بود و تعارض و دلزدگی را در خود نهفته دارد.
۲- عشق و صمیمیت: نیاز به عشق و صمیمیت، با نیاز به مصاحبت و همراهی رابطه دارد. محبت اصیل و حقیقی برای فرد فرد آدمیان هدیه ای فوق العاده است.
۳- شریک حمایت کننده: دلیل مناسب دیگر، فرصتی است که ازدواج برای رشد فرد به عنوان یک انسان فراهم می کند. اگر یکی از دو نفر فقط به فکر رشد خود و علایق حرفه ای و نیاز خود به شهرت و موفقیت باشد، ازدواج نمی تواند بقا داشته باشد؛ یا حداقل بقای رضایت بخشی نخواهد داشت. اما شریک شدن در موفقیتهای یکدیگر و حمایت اصیل و صمیمانه می تواند ارتباط را تقویت کند و به آن ثبات بدهد. ازدواج مناسب می تواند بهترین فرصت برای موفقیت هر دو نفر باشد.
۴- شریک جنسی: ازدواج منبع با ثباتی برای ارضای جنسی هر دو نفر است و راهی است مشروع و مجاز برای بروز هیجانات و رفتا رهای جنسی. اما اگر ارتباط جنسی دلیل اصلی ازدواج باشد، معمولاً با ازدواج موفقی روبرو نخواهیم شد.
۵- والد شدن: دلیل رایج دیگر جهت ازدواج صاحب فرزند شدن است. والد شدن البته موهبتی آمیخته با تضاد است. از یکسو تربیت فرزند وظیفه ای سخت و اغلب حتی دلسرد کننده است اما از طرف دیگر کاری بسیار رضای ت آور است. وقتی فرزندان بزرگ می شوند و به حد کافی مستقل می شوند، اکثر والدین بیان می کنند که این تجربه برای همه ی عمر آنها کافی بوده است و دیگر نمی خواهند که صاحب فرزند شوند؛ اما اغلب خواهند گفت، که اگر یکبار دیگربه دنیا بیایند باز هم تصمیم به داشتن فرزند خواهند گرفت. هر فردی نمی تواند پدر یا مادرخوبی باشد و دلایل درست و نادرست ازدواج برای ازدواج کردن دلایل بسیاری وجود دارد، اما برای ازدواج نکردن دلیل آوردن اغلب سخت ومشکل است. در این قسمت دلایل درست ازدواج را که می تواند به ازدواج موفق منتهی شود، فهرست می کنیم و در آخر دلایل منفی و استدلالهایی که می تواند به یک ازدواج نافرجام منتهی شود را خواهیم آورد.

دلایل نادرست ازدواج
دلایلی هست که فرد به خاطر آنها ازدواج می کند ، ولی همان دلایل می تواند ازدواج را با مشکلات و تضاد های قابل توجهی رو یا روی کند. دلایل نادرست ازدواج در زیر فهرست شده اند.
۱- شورش بر علیه والدین: برای بسیاری از ما راحت نیست، اقرار کنیم که با والدین خود تعارض داریم. تعارض با والدین، می تواند یکی از دلایلی باشد که فرد جوان را به سوی ازدواج سوق دهد. وقتی که فردی در خانواده ای زندگی می کند که والدین او اهانت کننده و تحقیر کننده هستند، به نظر می رسد که ازدواج انتخاب موجهی باشد. آنهایی که در آتش تعارضهای طولانی مدت والدین سوخته اند، آنهایی که قربانی پدر و مادری معتاد بوده اند و آنهایی که قربانی آزارهای جسمانی،هیجانی و جنسی در خانواده بوده اند، دلایل موجهی دارند تا از خانواده به نحوی بگریزند و از آن دور شوند. اما آیا داشتن دلیل موجه برای « ترک خانواده » ضرورتاً دلیل موجهی برای « ازدواج » است؟! در اینگونه موارد بهتر است که افراد استقلال شخصی خود را بسط دهند و با خانواده ی خود رو در رو شوند به روابط خود و خانواده ی خود بیاندیشند و برای مشکلا ت و مسایل راه حلی بیابند، تا این که درگیر ازدواج شوند و یا به فکر ازدواج باشند. با ازدواج می توان از یک شرایط فاجعه بار گریخت اما با چه بهایی؟ آیا به بهای وارد شدن در یک شرایط فجیع دیگر؟ تحقیقات نشان می دهد که بسیاری از افرادی که از آزار والدین به ازدواج پناه برده اند، ازدواج آنها نیز آزار دهنده بوده است.
۲- جستجوی استقلال: جوانان کشش زیادی برای این که روی پای خود بایستند و کارهایشان را خودشان انجام دهند و یا مستقل باشند، دارند. اما استقلال امری است که فرد فقط به تنهایی می تواند به آن برسد. با اتکای به هم سر، فرد به استقلال نخواهد رسید .
بسیاری هستند که ازدواج می کنند تا مستقل شوند، اما مستقل شدن سالها وقت می برد و امری است وابسته به خود فرد تا هر چه بیشتر، روی پای خود بایستد.
۳- التیام یک ارتباط شکست خورده: الیتام رنجها و دردهای یک ارتباط شکست خورده ی اخیر، دلیل منفی دیگری برای ازدواج است. این از جمله موضوعاتی است که شناسایی آن در دیگران راحتتر از شناسایی آن در خودمان است. پاسخ رایج به هشدارهای دیگران معمولاً این است که ”نه ! من می فهمم که شما چه می گویید، اما این مورد فرق دارد“. ما تمایل داریم که ارتباط جدید و آمیخته با عشق را تنها از منظر وجوه مثبت بنگریم و از این که ممکن است این ارتباط واکنش به یک ارتباط قبلی باشد می پرهیزیم و غفلت می کنیم. فردی که در موقعیت التیام است، ممکن است برای حمایت هیجانی نیاز به یک ارتباط دیگر داشته باشد. ازدواج زمانی موفق تر خواهد بود که دو نفر « بخواهند » ازدواج کنند تا این که « نیاز » به ازدواج داشته باشند . ارتباطی که بر اساس التیام یکی از دو نفر شکل بگیرد، از همان آغاز در معرض خطر است. چرا که عاطفه ی بین آن دو نه تنها به دلیل دوستی و عشق، نیست بلکه به خاطر شفابخشی و التیام زخمها و جراحات ارتباط دیگری است که قبلاً رخ داده است.
۴- فشار خانواده و یا اجتماع: برخی از خانواده ها مطابق آداب و فرهنگ و عرف خود برای ازدواج به جوانان فشار می آورند. در یک جامعه ی شهری و تحصیل کرده، این فشار می تواند نامحسوس و ظریف باشد. اما در جامعه ای دیگر با صراحت به طور مستقیم از جوان می خواهند که ازدواج کند. خانمها بیشتر در معرض این استرس هستند. بسیاری از دانشجویان وقتی که شهر خود را ترک می کنند و به دانشگاه می روند، پس از مدتی شاهد ازدواج هم کلاسی های دوره ی دبیرستان خود خواهند بود؛ که حتی بچه دار نیز شده اند و همین می تواند بر آنها فشار روانی و استرس وارد کند. در ازدواج نباید عجله کرد. شتاب در ازدواج، بعید است که به ارتباط شاد و سالمی منجر شود. افرادی که با دلایل درست سعی در انتخاب همسر دارند، نباید تسلیم این فشار ها شوند.
۵- ازدواج اجباری: برخی افراد تحت فشار خانواده یا دوستان به یک ازدواج از قبل ترتیب داده شده تن می دهند . گاهی اوقات از زمان کودکی در مورد ازدواج دو نفر صحبت شده است. همه ی خانواده بر این اعتقاد بوده اند، که این دو نفر باهم ازدواج خواهند کرد و حالا که این افراد بزرگ شده اند، احساس فشار و اجبار می کنند که باید باهم ازدواج کنند. ازدواج اجباری در ایران با بالاترین آمار طلاق و مشکلات بعدی همراه است.
۶- نیاز جنسی: ازدواج فقط برای رفع نیاز جنسی احتمالاً نمی تواند به ازدواج موفقی منجر شود. چرا که دیگر عوامل مرتبط با ازدواج، معمولاً از چشم دور می ماند. در این گونه ازدواج زیبایی های ظاهری همسر بیشتر مد نظر قرار می گیرد و شتاب و تعجیل نیز عامل تأثیر گذار منفی دیگری است. این مسأله بیشتر در مردان مشاهده می شود، یا افرادی که بسیار مذهبی هستند. در فرهنگ عامه، عدم ارضای نیاز جنسی سبب برخی بیماریهای روانی دانسته می شود. مثلاً برای بهبود حال بیماران روانی برخی توصیه به ازدواج می کنند، که نه تنها حال بیمار را بهبود نخواهد بخشید، بلکه استرس و فشار روانی بیشتری را ایجاد خواهد کرد؛ که می تواند بیماری را تشدید کند.
۷- دلایل اقتصادی: امنیت اقتصادی و نیز تغییر طبقه ی اجتماعی که با وضعیت اقتصاد ارتباط دارد، همواره یکی از دلایل سنتی ازدواج بوده است. البته در دوره هایی که امنیت اقتصادی کم است، طبیعتاً در نطر گرفتن اقتصاد و مسایل حاشیه ای آن دلیل موجهی برای مردم به نظر می رسد و در بسیاری از ازدواجها این مسأ له پررنگ تر می شود. به نظر می رسد در خانمها این مسأله رایج تر باشد. تکیه بر وضعیت مالی شوهر و یا وضعیت مالی خانواده ی او برای آنها ایجاد امنیت می کند. هر چند که در آقایان نیز این تمایل وجود دارد، اما آنها سعی می کنند که این تمایل را صراحتاً ابراز نکنند. یکی از موارد دیگری که ایجاد امنیت اقتصادی می کند، شاغل بودن هر دو نفر است. چرا که در صورتی که یکی از آنها بیکار شود، دیگری درآمد خواهد داشت و دوره ی بیکاری با امنیت بیشتری سپری خواهد شد .
البته ازدواج، خود به خود امنیت اقتصادی ایجاد نمی کند. اما در اکثر فرهنگها این امر از اهمیت زیادی برخوردار است. در بسیاری از کشورها رایجترین مشکل همسران، مشکل اقتصادی و مالی است.
۸- تنهایی و استیصال: همه ما گاهی در زندگی احساس تنهایی می کنیم. اما ازدواج به این دلیل که احساس تنهایی می کنیم و برای فرار از تنهایی یک دلیل نادرست است. بهتر است تنهایی خود را از راههای دیگری بر طرف کنیم، تا این که بخواهیم با ازدواج آن را رفع کنیم.
۹- احساس گناه: گاهی در رابطه با یک نفر احساس گناه می کنیم و به دلیل احساس گناه یا احساس ترحم با او ازدواج می کنیم. احساس گناه یا احساس ترحم به هر دلیلی که ایجاد شده باشد، یک دلیل نادرست برای ازدواج است.
۱۰- احساس کمبود و تهی بودن: گاهی افرادی که هدفی را در زندگی دنبال نمی کنند، نمی دانند که از زندگی چه می خواهند، احساس ناکامی می کنند و از زندگی خود راضی نیستند، برای حل این مشکلات به ازدواج روی می آورند، که قطعاً دلیل نادرستی برای ازدواج است. مشکلات ذکر شده باید از راههایی غیر از ازدواج حل شود. ازدواج یک رابطه ی درمانی نیست، بلکه یک رابطه ی صمیمانه است.
اغلب ازدواجها با دلایل درست و نادرست آمیخته با هم شکل می گیرند. هر چه که دلایل درست ازدواج بیشتر باشد، احتمال موفقیت و پایداری ازدواج افزایش می یابد.

دلایل درست و نادرست ازدواج

نوشته دلایل درست و نادرست ازدواج اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

پاسخ این سؤال هم پیچیده است و هم کاملاً ساده. دو نفر که عاشق یکدیگر هستند، هر کدام دیگری را ایده ال می داند. مانند دو نوازنده که هر کدام از دید دیگری بسیار زیبا و دلنشین می نوازد. اما بعد از ازدواج این دو نفر باید با هم یک آهنگ و یک موسیقی را ارایه کنند و این غیر از هنر نوازندگی به تنهایی، نیاز به هماهنگی دارد و عنصر هماهنگی آن چیزی است که فراتر از عشق است. ما معتقدیم که هماهنگی در زندگی مشترک، تا حد زیادی قابل یاد گرفتن است و با آموختن مهارتهای ارتباطی، موفقیت ازدواج افزایش می یابد.
ارتباط نزدیک و صمیمانه در ازدواج مانند قایق رانی در میان امواج خروشان است، که تنها با عشق به قایق رانی نمی توان از خطرات آن به سلامت گذشت. ما نیاز به لنگری از عشق داریم، تا پیوندمان را محکم کند نیاز به سازگاری و توافق داریم تا جلیقه ی نجات ما باشد و نیاز به یک قطب نما داریم، تا بدانیم که دو نفری به چه سمتی باید پارو بزنیم، تا از حوادث به سلامتی عبور کنیم.
هیچ فردی بدون مطالعه، در زمینه ی « ارتباط » متخصص نیست. همان طور که در هیچ زمینه ی دیگری هم بدون یادگیری و دانستن و مطالعه، تخصص کسب نمی شود .
افزایش دانش درباره ی « ارتباط »، « خانواده » و « ازدواج » به ما کمک می کند تا انتخاب بهتری داشته باشیم و کیفیت ارتباط با همسرمان را بهبود بخشیم. کیفیت ارتباط در زمان نامزدی و قبل از ازدواج معیار بسیار مناسبی است برای آنچه که بعد از ازدواج پیش خواهد آمد. بنابراین اگر بتوانیم کیفیت ارتباط را در زمان نامزدی و قبل از ازدواج بهبود ببخشیم می توانیم کیفیت ارتباط بعد از ازدواج را نیز ارتقا دهیم.

آیا عشق کافی است

نوشته آیا عشق کافی است اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.