تمایل شدید به جمع آوری اطلاعات تاریخی و نیز مضامین با ارزش مستخرج از مجموعه گسترده خاطرات، ناشی از جستجو برای کشف هویتی است که در طی سال ها تحول یافته است. داستان هیچ کس شبیه دیگری نیست، این همان مقوله ای است که منعکس کننده یکتایی فرد است.

الگوهای مرور زندگی

کسانی که نوشتن برایشان چندان ساده نیست، ممکن است ترجیح دهند که صحبت کنند و شاید هم سخنانشان را روی نوار ضبط کنند. اما بدون دریافت کمک، احتمالا به سرعت خسته شده و دلسرد می شوند. برای جلوگیری از گم شدن در دریای جزئیات، می توان نوعی چارچوب – همانند فصول کتاب – را پیشنهاد نمود. بهترین راه کمک به برخی راویان، سؤال از آنان در مورد اولین خاطره و مهمترین رخدادهای زندگیشان است، یا اینکه چرا آنها برخی مراحل و دوره های زندگیشان را با معنا تر از سایر دوره ها تلقی می کنند. همچنین نقاط ارزشمند، کم ارزش و بحرانی زندگیشان کدامند؟

مرور زندگی به مثابه یک درمان، نخستین بار در آمریکا توسط سالمند شناس مشهور (رابرت باتلر) به منزله فرایندی بهنجار و همگانی که با نزدیک شدن به مرگ و نیستی فراخوانده می شود، ارائه شد(باتلر، ۱۹۶۳: ۳-۳۰۲). باتلر نمونه هایی از الگوهای مرور زندگی را مطرح کرده است که در ادامه به برخی از آنها پرداخته شده است.

۱- یادگاری ها

تجدید دیدارها، سفر(بازدیدها)، شجره نامۀ خانوادگی، نامه ها، دفترچه های یادداشت روزانه، آلبوم بریده های جراید و عکس های سال های جوانی، اگر پس از گذشت مدتی، زمانی دوباره به آنها رجوع شود، احساسات گوناگونی را بر می انگیزند؛ به ویژه وقتی تصاویر گذشته و حال با هم مقایسه می شوند. بانویی ۸۰ ساله می گوید” من هنوز خودم را با موهای مشکی تصور می کنم، اما موهای من اکنون کاملاً سفید شده است”. برای او ارتباط برقرار کردن با عکس اخیرش بسیار سخت است”. او و دیگر افرادی که هم سن او هستند و جنگ ها، صلح ها و فقدان های شخصی را تجربه کرده اند، اگر بتوانند حس راحتی و تفاهم دو جانبه را به هم هدیه کنند، درد و غم کمتری را تجربه می کنند. گروهی که در یک آسایشگاه اقامت دارند، می توانند مطلبی را برای ساختن یک آلبوم تهیه شده از بریده های جراید جمع آوری کنند؛ این امر برای آنها بسیار ثمربخش است. شاید بگویید که این کارها بیشتر مربوط به کار درمانگر است تا مشاور؛ اما به هر حال شیوه مناسبی برای فراخواندن خاطرات خوب و بد و یا مشکلاتی است که هنوز نیاز به حل و فصل دارند.

۲- تجدید دیدارها

فرد می تواند خود را در بافت سایر افراد مهم ببیند و بنگرد که در کجای چرخه زندگی قرار دارد. در سالگردهای مدرسه یا دانشگاه، هم دوره ها گرد هم می آیند و با تداوم و تغییرات خود و مراکزشان مواجه می شوند؛ امری که می تواند آنها را شوکه و یا شگفت زدده کند. تجدید دیدارهای خانوادگی، مثل پنجاهمین سالگرد ازدواج یا جشن تولد هشتاد سالگی که با حضور سه یا چهار نسل برگزار می شود، جشن های مؤثری خواهند بود، که البته می تواند با احساساتی غم انگیز نسبت به آنچه از دست رفته است همراه باشد.

۳- سفرها(بازدیدها)

دیدار از مکانهایی که شخص مدت زمانی را در آنجا با گستره ای از هیجانات زندگی کرده، شیوه قدرتمندی برای به خاطر آوری گذشته است. تصویر ذخیره شده در حافظه وقتی با مکان واقعی مقایسه می شود، غالباً پرده از اشتباهات و تصورات نادرست برمی دارد. شاید این امر به خاطر فراموشی جزئیات باشد، اما معمولاً سرزمین مورد بازدید نیز به خاطر ساخت بناها و ساختمانهای جدید دچار تغییراتی شده است. بانوی سالخورده ای تصمیم می گیرد که به مکانی که در گذشته با خوشی و رضایت زندگی می کرده، بازگردد. بازگشت به آن مکان که پر رونق تر از گذشته بود، موجبات شادی یا غمگینی او را فراهم نکرد، اما به هر حال آرامش را برای او به ارمغان آورد.

۴- شجره نامه خانوادگی

بررسی و مطالعه گذشتگان به تعیین جایگاه فرد در تاریخ کمک می کند. یکی از شیوه های رفع ترس از مرگ، بررسی و نگاه به زندگی دیگر اعضای خانواده است که پیشتر فوت کرده اند.

این راهبردهای پیشنهادی، مراجع و مشاور را به چالش می کشاند و رهنمودهایی را برای بررسی آینده فراهم می سازد. زمانی که سیل دروازه های خاطرات باز شدند، ما به عنوان مشاور باید با احتیاط عمل کنیم، به نحوی که مراجع زیر بار قدرت خاطرات و هیجانات فراخوانده شده غرق نشود. ممکن است قبل از پایان جلسه لازم باشد که مراجع را به زمان حال برگردانیم، این کار را میشود با یک لبخند یا دستی به شانه او زدن به عنوان کسی که خاطرات او را شنیده است، انجام داد.

در بهترین حالات موفقیت فرایند مرور زندگی به تلاش برای حل مشکلات مربوط به رنجیدگی، احساس گناه، بی اعتمادی، وابستگی و پوج گرایی بستگی دارد. تمام گزینه های واقعاً مهم تا لحظه مرگ باقی می مانند، از جمله عشق، نفرت، آشتی، ابراز وجود و حرمت خود.

قصه هایی که افراد می گویند، تلاشی برای پاسخ به این قبیل سؤالات است ” من کیستم؟” و ” چرا وجود دارم؟” درمانگر نمی تواند به این سؤالات پاسخ دهد، اما می تواند به مراجع کمک کند تا دوباره روی داستانش کار کند و گذشته را ببیند:

مجموعه انعطاف پذیر، متغیر و قابل تجدید ساخت از انتخاب های زندگی گذشته را ببیند. تاریخ و هویت هر دو ساخته و کشف می شوند…یک داستان زندگی خوب قصه ای است که گشودگی قابل ملاحظه ای را برای تغیر نشان دهد و از شکیبایی خوبی در برابر ابهام برخوردار باشد.

نوشته مشاوره سالمندان با مرور زندگی اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

پیشتر این نگرش در میان متخصصان حرفه ای وجود داشت که باید از خاطره پردازی جلوگیری کرد؛ زیرا برای سالمندان خوب نیست که در گذشته زندگی کنند؛ واقعیت حال امروز بسیار مهم تر از داستان پردازی درمورد زندگی گذشته است. خوشبختانه زمان عوض شده و فعالیتهای مبتنی بر خاطره پردازی، به ویژه در گروه ها، ابزار مؤثری برای کاهش اضطراب و ایجاد تصاویر مثبتی از خود شده است. اصطلاح “درمان مبتنی بر خاطره پردازی” گاهی اوقات مترادف با “درمان مبتنی بر مرور زندگی” به کار می رود. سایر محققان هر کدام از این رویه ها را رویکرد درمانبخش، متفاوتی تلقی می کنند. مرور زندگی، به مثابه فرایندی عمیق تر، به کمی آموزش تخصصی نیاز دارد؛ حال انکه درمان مبتنی بر خاطره پردازی نوعی خودافشایی غیرمستقیم خاطرات است. خاطره پردازی، یادآوری خاطرات مثبت را ترغیب می کند و می تواند از سوی مراقبان، پرستاران، کاردرمانگران و سایر افرادی که روزانه با سالمندان در ارتباطند، به کار رود. مهارت های مورد نیاز عبارتند از: گوش دادن فعال، همدلی و علاقه خالصانه نسبت به مراجع و تاریخچه زندگی او. تمام اینها مهارت های اساسی و پایه مشاوره هستند که مشاوران و درمانگران باید به آموختن آنها ترغیب شوند.
“گروه خاطره پردازی” به سالمندان منزوی، که به تنهایی زندگی می کنند، شانس اجتماعی شدن را می دهد و می تواند همانند راه حلی مفید و ثمربخش، آنها را به مرکز روزانه برگرداند. سالمندانی که در مراکز مراقبتی سکونت دارند، ممکن است به اندازۀ افرادی که در منزلشان اقامت دارند، تنها و بی کس باشند. گروه هایی از این دست می توانند دوستی را میان سالمندان مراکز مراقبتی تشویق کنند و آنها را در خاطرات یکدیگر سهیم گرداند. درمانگران باید در انتخاب افرادی که وارد این گروه می شوند دقت نظر لازم را داشته باشند. به ویژه نسبت به کسانی که رفتارهای پارانوئیدی نشان می دهند و نیز افرادی که بر عدم افشای احساسات فردی شان اصرار می ورزند، محتاطانه عمل کنند. باید از کند و کاو بیش از حد، به ویژه از سوی یاری رسانان کم تجربه، اجتناب کرد. هدف گروه حمایت و پرورش حرمت خود است، نه خودافشایی زجرآور.
با وجود اینکه، سالمندی برای بسیاری از ما تداعی کننده از دست دادن حافظه است (امری که قابل انکار هم نیست)، اما وقتی که سالخوردگان قصه ها و تجاربشان را بازگو می کنند، در می یابیم که بسیاری از رویدادهای زندگی مانند: تولدها، وفات ها، ازدواج ها، بیماری ها یا جنگ ها را غالباً با صحت نسبی به یاد می آورند. تحریف حوادث غالباً نتیجه انطباق جزئیات به یادآورده شده با طرحواره ذهنی فعلی شخص است. همه ما تصویری از حوادث، مکان ها و افراد زندگی گذشته مان داریم که همچون یک آلبوم خانوادگی می توانیم به آن رجوع کنیم. ممکن است این تصاویر به لحاظ تاریخی درست نباشد. به این معنا که، شاخ و برگ های خلاقانه جایگزین جزئیات فراموش شده اند، اما به هر حال این تصاویر برای ساخت فیلم نامه زندگی ما ضروری هستند. در اختلال دمانس افراد دیگر نمی توانند قصه هایش را بازگو کنند؛ بنابراین، دشوار است که مشخص کنیم چه تعداد از تصاویر گم شده اند. دیگر نظمی در تصاویر وجود ندارد؛ لذا مرورها تصادفی و بی نظم به نظر می آیند؛ اما کاملاً زنده و برای صاحب آن تصاویر مهم هستند و دوستان یا مشاورانی که این تصاویر به آنها ارائه می شود باید اهمیت آنها را دریابند.

مشاوره سالمندان با خاطره پردازی

نوشته مشاوره سالمندان با خاطره پردازی اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

غالباً این افراد بازنشسته اند، اما در طیف سنی گسترده ای قرار می گیرند که شامل ۶۰، تا بالای ۹۰ سال است. در واقع دشوار است که بتوان سن خاصی را برای پیری تعیین نمود.
مراجعان مشاوره سالمندی در چه نوع دنیایی رشد و پرورش یافته اند؟ آنها در طی جنگ جهانی دوم تجربه های اساسی زندگی خود را کسب کرده اند. برخی از آنها در آن زمان کودک بوده اند. ممکن است که ترک والدین و زندگی اجباری با غریبه ها، پیامدهای متفاوتی برای آنها به همراه داشته و یا آنها مجبور بودند تا در خانه بمانند و در معرض دائمی بمب ها قرار گیرند و در برخی موارد خانه های آنها نیز بمباران می شد. عده ای دیگر از این افراد هنگام شروع جنگ در سنین نوجوانی بودند و پس از جنگ جوانی خود را در آشفتگی های ناشی از تبعات جنگ گذرانده اند. برخی دیگر، احساس می کردند که باید جدی باشند و سریع بزرگ شوند. آموزش عالی غالباً با اختلال و وقفه همراه می شد. برای مردان و زنان در آن زمان خدمت سربازی اجباری بود. در آن دوران، انواع گوناگون هیجان ها از سوی این افراد تجربه می شد که شامل، هیجان ترس، ناکامی و بهت زدگی بود و یک نوع سردرگمی بزرگ اجتماعی وجود داشته است. همچنین، در آن زمان مقارن با پدیده ای دیگر بود که بعدها به عنوان انقلاب جنسی معروف شد. این پدیده چه میراثی به جا گذاشت؟ و چه تأثیری از ان هنوز بر جای مانده است.
بعضی از این افراد تجارب هولناکی را داشته اند. هنوز بعضی از بازماندگان فاجعه کوره های آدم سوزی بر جای مانده اند که در آن زمان کودک بودند. بعضی دیگر از این افراد در اردوگاهها و زندان های ژاپنیها شکنجه شده اند، گرسنگی کشیده اند و قادر به سخن گفتن دربارۀ تجربه های خود نبودند و بعد از گذشت ۴۰ تا ۵۰ سال هنوز هم قادر به سخن در ان مورد نیستند. خلبانانی بودند که در بمباران عای شهرهای آلمانی مانند شهر درسدن شرکت داشتند. آنها از آنچه انجام داده اند، هنوز هم در عذابند.
هم اکنون برخی از این افراد، نیازمند مشاوره هستند و به تدریج از “صحبت درمانبخش” آگاهی می یابند. برای دیگران، جنگ مهیج ترین زمان زندگی آنها بوده و از آن زمان تا کنون پدیده ای به این جالبی رخ نداده است. اما جوان ترها علاقه ای به شنیدن داستان های جنگ پدران خود را ندارند. افراد پیر می خواهند کسی به داستان های آنها گوش دهد.
افرادی که در دهۀ ۱۹۳۰ میلادی بچه بودند، و در جنگ زندگی کرده اند و تأثیرات ان دوران را هنوز بر خود احساس می کنند، در سال های پس از جنگ و در دهۀ ۱۹۶۰ وارد عصر کامپیوتر شدند و با تغییرات آن دوران انطباق پیدا کردند و یا احساس می کنند که از ان تغییرات عقب افتاده اند و عصر فن آوری بر آنها تأثیر زیادی داشته است، این افراد ممکن است مراجعان ما باشند.
تصورات با گذر زمانف تغییر می کنند. افرادی که پیر، بازنشسته و یا آهسته گام اند، زمان هایی طولانی را صرف اندیشیدن، غصه خوردن و نگرانی درباره تغییرات بدنی خود می کنند. احساس تنهایی می کنند و علاقمند به دوست یابی هستند و زود بی حوصله می شوند. برای انجام فعالیت هایشان زمان طولانی صرف می کنند، گرچه در بعضی روزها، زمان به کندی می گذرد، اما در روزهای دیگر به سرعت می گذرد. بدن ناسالم را نشانۀ پیری تلقی می کنند، اما افکار و احساسات درونی انها همانند، همیشه است و گذشته برای آنها وضوح بیشتری تا حال دارد. اکنون برای آنها زندگی با سرعت به جلو پیش می رود، روزها، هفته ها، ماه ها و روزهای تولد سریعاً سپری می شوند و پذیرش این امر برای هر کسی دشوار است. چه قدر سخت است که فرد باور کند که ناگهان به پیرترین عضو خانواده بدل گشته است.
تغییرات بدنی برای سالمندان ناراحت کننده است. داغدیدگی های متعدد افسردگی را به همرام دارد. آرزوها کاهش می یابند، ترس ها زیاد می شوند، چه کسی ممکن است کمک کند؟ هیچ کس وقت برای کمک کردن ندارد. ضرب المثل قدیمی می گوید “هوای خودت را داشته باش”، اما هنگامی که از دیگران جدا افتادی، این جمله چه خوبی دارد؟
اینها مراجعان ما هستند، البته اگر در جستجوی کمک باشند. مشاوره گزینه ای کاملا جدید است. درایام جوانی آنها از مشاوره خبری نبود، حتی اکنون نیز آنها بر این باورند که مشاوره صرفاً به جوانان اختصاص دارد و نوجوانانی که نافرمانی می کنند، معتادان و کسانی که به ایدز مبتلا شده اند. پیر شدن، تنها چیزی است که شما باید تحمل کنید.

مراجعان مشاوره سالمندی چه کسانی هستند؟

نوشته مراجعان مشاوره سالمندی چه کسانی هستند اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

کار با افراد سالمند کاری تخصصی است که نیاز به ویژگی های معینی دارد، گر چه، لزوماً به آموزش اضافی نیازی نیست. ویژگی های فردی بی شماری در کار با سالمند مطرح می باشد، که جوان بودن مشاور یکی از آنهاست. به عنوان مثال، ظاهر جوان و با نشاط مشاور در کار درمانی، برخی از درمان های هنری، پرستاری و مراقبت عمومی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. غالباً مشاوران تا اندازه ای به عنوان شخصیت هایی دارای اقتدار، فهمیده، خردمند، قابل اعتماد مورد توجه قرار می گیرند و ترس و درد مراجعان را می شناسند و بار شنیدن رازهای نهفته انها را تقبل می کنند. این شیوه کار مشاوران با تجربه ای است که قبلاً مهارت لازم را در مشاوره کسب کرده اند و صلاحیت مکفی برای انجام کار را دارند. من مشاورانی را برای کار با سالمندان یا خانواده های آنها انتخاب می کنم، که تجربه کافی در مشاوره با افراد سالمند را داشته باشند. برخی از مشاوران قبلا زمینه های پرستاری یا مددکاری اجتماعی داشته اند و یا در مراکز گوناگون سالمندان مشغول به کار بوده اند. به طور کلی، انتخاب مشاوران میانسال بهتر است، زیرا آنها دارای والدینی پیرند که مشکلات مرتبط با سن پیری را دارند و در حال کنار آمدن با شرایط آنها (والدین) هستند. مشاوران نیازمند انعطاف پذیری بالایی اند، زیرا از این طریق بتوانند با برخی از قوانین سخت و محکمی که در اموزش های نخستین دانشگاهی به آنها آموخته شده است، خود را سازگار کنند. به ویژه هنگامی که مراجعان سالمند را در بیمارستان و یا در خانه آنها ملاقات می کنند، نیاز به شکیبایی بسیار دارند. وجدانی آرام به همراه مهربانی و شکیبایی با ارزش تر از کله ای پر از نظریه های روانشناسی است. من همیشه معتقد بودم که نظریه باید از عمل صادر شود، به جای اینکه عمل مشاوره ای خود را با انتظارات کتاب های نظریه پردازی تطابق دهیم. خرسندم که این ایده را در مجله “مشاوره روان پویایی” یافتم که در مقاله ای تحت عنوان “عملی که به نظریه منجر می گردد” به چاپ رسیده است.
از این طریق کارآموز بر چالش درونی خود تمرکز یافته تا زبان فردی خویش را برای بیان و توصیف تجربه اش بیابد و با مراجع خود تعامل کند. از شیوه نقادانه اش، بهره می گیرد، تا بتواند واژه استعاری و تخیلی را که در نظریه ها وجود دارند، به خدمت گرفته و از طریق آنها توانایی درک معانی رویاروی درمانبخش را دریابد.
تجربه زندگی همانند، تجربه بالینی با ارزش است. گاهی اوقات، با تجربه ترین مشاوران کسانی هستند که خودشان در زندگی ضربه های عاطفی و روحی را تجربه کرده اند و قادرند تا انها را در درمان های فردی خود به کار گیرند.
آنها باید بتوانند به گونه ای تخیلی به مرگ و کهولت خود نظری بیفکنند. آنها باید به بلوغ عاطفی رسیده باشند و شواهدی دال بر سلامتی روانی داشته باشند و بتوانند مسئولیت افکار و احساسات خود را به عهده گیرند و هر نوع تعصب های ریشه دار خود را تشخیص داده و بتوانند آنها را حل کنند. امید است که در ارائه هر خدمت مشاوره ای از هر دو جنس یعنی، مشاوران زن و مرد استفاده شود. واقعیت این است که بیشتر مشاوران را زنان سفیدپوست، طبقه متوسط و میانسال تشکیل می دهند. در صورتی که مشاوران دارای زمینه های فرهنگی گوناگون باید مورد توجه قرار گیرند و امکان استفاده از وجود آنها میسر گردد.
جملات فوق متضمن این است که آیا تا چه اندازه مشاور و مراجعی که به کار مشاوره می پردازند، با هم هماهنگند؟ یا ارائه خدمات مشاوره برای افراد سالمند نیز ارائه می شود؟ مورد دوم یعنی، مشاوران و مراجعان گاهی زیر چتر مساله سن قرار می گیرند. برای ارائه چنین خدماتی چندان معمول نیست که بتوان مشاوران را از ابتدا آموزش داد، اما آموزش بیشتر آنها باید همراه با نظارت، خواندن و مطالعه روزمره تشویق گردد.

انتخاب مشاور برای افراد سالمند

نوشته انتخاب مشاور برای افراد سالمند اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

عشق زمان نامزدی با عشق پس از ازدواج متفاوت است. پیش از ازدواج، عشق، بیشتر بر پایه ی جذابیت جسمانی، صمیمیت و شور و شوق است اما برای افرادی که ازدواج کرده اند، بیشتر معنای محبت و وفاداری می دهد. طبیعی است که شدت و شور و اشتیاق یک ارتباط در خلال زمان تغییر کند و خیلی معمول و رایج است که شدت آن پس از ازدواج کاهش پیدا کند. پس از ازدواج، ما خیلی بیشتر از آنچه که عادت داشته باشیم، با هم هستیم و حتی ممکن است از این با هم بودن خسته شویم.
در تحقیقی که در آمریکا از تازه عروس و دامادها شده است، تقریباً نیمی از آنها درباره ی تداوم ازدواجشان شک داشته اند؛ چرا که مسایل و مشکلات معنی دار زناشویی را در خلال سال اول ازدواج تجربه کرده بودند. نزدیک به ۴۰ % از آنها ازدواج را سخت تر از آنچه که انتظارش را داشتند، یافتند و یادآور شده اند که همسر آنها بیش از قبل انتقاد می کند.
علی رغم همه ی اینها، بسیاری از مردم سالهای اول ازدواج را بهترین و شیرین ترین سالها می دانند. اما در واقع سازگاری با یک نفر دیگر برای اکثر مردم سخت است. نرخ طلاق در سا لهای اول ازدواج بیشتر است.تصور دو مرغ عشق در لانه ای کوچک، به نظر می رسد در مورد انسانها تصور صحیح و درستی نباشد. واقعیت چیز دیگری است.

عشق با گذر زمان تغییر می کند

نوشته عشق با گذر زمان تغییر می کند اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

یکی از مهمترین دلایلی که باعث می شود همسران احساس کنند که انطباق با ازدواج سخت و مشکل است، این است که آنها مشخصاً خیلی ایده آل گرا هستند. ارتباط پیش از ازدواج پر از افسانه و خیال پردازی است. به ویژه تصور این که بعد از ازدواج همه چیز به خیر و خوشی خواهد گذشت و تصور این که بعد از ازدواج خصوصیات ناخواسته و ناصحیح همسرمان تغییر خواهد کرد.
متأسفانه ازدواج نه تنها تغییردهنده ی افراد نیست، بلکه حتی فرآیند تغییر را هم آسان نخواهد کرد. به واقع ازدواج خصوصیات و ویژگی های نامطلوب را بزرگ و برجسته هم می کند.
اگر فردی پیش از ازدواج کثیف و شلخته باشد، بعد از ازدواج هم کثیف و شلخته خواهد بود. اما بعد از ازدواج این شلختگی، به صورت یک مشکل و معضل، بیشتر آشکار می شود. ازدواج کسی را تغییر نمی دهد، بلکه در واقع صفات نهفته ی آدمی را بیشتر و بهتر آشکار می کند. حال چه صفات مثبت باشد و چه صفات منفی. هیچ فردی با ازدواج تغییر نمی کند. تنها می تواند صفات و خصوصیات خود را بهتر ببیند، اگر اهل دیدن باشد.یک مورد جالب، خانمی بود که درباره ی ازدواجش چنین می گفت: با او در میهمانی آشنا شدم. بسیار محترمانه برخورد کرد. حتی در یک بحث روشنفکرانه وقتی من عصبانی شدم، او نهایت احترام و ادب را بجای آورد و من فکر کردم که او همیشه این گونه است. بنظرم مؤدب بود و با احترام برخورد می کرد و به همین دلیل با او ازدواج کردم.
جالب است بدانید که در طول شش ماه اول زندگی، همان آقا هشت مرتبه همسرش را مورد ضرب و شتم قرار داد. خشونت و آزار او در ماههای بعد بیشتر و بیشتر شد، تا این که خانم بعد از گذشت یک سال برای طلاق اقدام کرد.

ازدواج همسر شما را تغییر نمی دهد

نوشته ازدواج همسر شما را تغییر نمی دهد اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

انسانها در بیشتر جوامع گویا تمایل دارند که نسبت به ازدواج واقع بین نباشند. گاهی ازدواج را آن قدر دست بالا می گیریم که هرگز نمی توان به آن دست یافت، تا جایی که حتی در رؤیا هم قابل دسترسی نیست. پر از عشق، فداکاری، بچه های زیبا و سالم، خانه،ثروت، روابط عالی و دوستانه، دشتهای سرسبز، دویدنهای رؤیایی، سفرهای جذاب و … اما وقتی ازدواج می کنیم افسرده میشویم، چرا که واقعیت آن گونه نیست که در فیلمها و داستانها دیده و خوانده ایم. عشق واقعی هم لحظه های سرشار از خوشی دارد و هم لحظه هایی پر از رنج و بدی، اما ما فقط یک رویه ی سکه را می بینیم. در حالی که روی دیگر سکه، آرام آرام خود را نشان خواهد داد.
پیش از ازدواج حداقل گاه و بیگاه احساس تنهایی و دلتنگی می کنیم و بعد از ازدواج هم برخی اوقات دلتنگیم. با این که ازدواج کرده ایم و در جمع زندگی می کنیم، باز احساس تنهایی، احساس انزوا و دور افتادگی از دیگران ما را رها نمی کند. هر فردی حتی با یک ازدواج موفق هم، برخی اوقات، این احساسات به سراغش می آید. لازم است که بدانیم این احساسات چه قبل از ازدواج و چه بعد از ازدواج امری کاملاً طبیعی است.

ازدواج تنهایی و دلتنگی را از بین نمی برد

نوشته ازدواج تنهایی و دلتنگی را از بین نمی برد اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

بعد از ازدواج دوره ای وجود دارد که همسران بیشتر انتقاد می کنند و کمتر یکدیگر رامی پذیرند. زمانی که عاشق فردی هستیم و با او ازدواج می کنیم، عشق ما باید میزانی از احترام و نزاکت را تضمین کند. اما اغلب با افراد غریبه و دوستان، با احترام و انعطاف پذیری بیشتری برخورد می کنیم. گویا که عقد ازدواج مجوزی است برای بی نزاکت بودن و گاهی ابزاری برای گستاخی و بی ادبی. شاید دلیل این اتفاق این باشد که زندگی مشترک و ناکامی دست در دست هم دارند. چرا که بعد از ازدواج از عادتهای همسرمان بیشتر آگاه می شویم و اغلب شاهد آنها هستیم و پذیرش عادتهایی که مایه ی ناراحتی ماست سخت تر می شود.
دیده می شود که برخی از همسران اسم کوچک یکدیگر را صدا نمی کنند بلکه فامیل یکدیگر را صدا می زنند. وقتی از آنها می پرسیم که مگر شما با هم صمیمی نیستیداین گونه یکدیگر را مخاطب قرار می دهید.پاسخ می دهند که:« می خواهید مانند زن و شوهرهای دیگر رویمان به روی هم باز شود و به یکدیگر بی احترامی کنیم ».
آنها این گونه برخورد کردن را دلیل بر احترام می دانند و از ترس اینکه مبادا روزی حرمت ها بین آنان فرو بریزد، از همان ابتدا حتی در صدا کردن نام یکدیگر هم حرمت نگاه میدارند. از طرف دیگر برخی از همسران به راحتی یکدیگر را مخاطب قرار می دهند. در صحبت آنها اوهوی، آهای، خره و … فراوان وجود دارد. از آنها که می پرسیم چرا این گونه با هم صحبت می کنید؟ پاسخ می دهند: «ما با هم صمیمی هستیم، با هم ندار هستیم و خودمانی هستیم». آنها این گونه برخورد کردن را دلیل بر صمیمیت می دانند.
همان طور که ملاحظه می کنید گویا در ذهن ما یک آشفتگی در مورد معنای احترام وجود دارد. به نظر می رسد که معنای احترام به همسر برای ما تعریف نشده است و نمی دانیم که احترام چیست و چگونه مصداق پیدا می کند. سؤال اساسی این است که احترام چیست؟ و مصداق آن کدام است؟
احترام به معنای حرمت داشتن و حفظ حریم است. حفظ حریم دیگری احترام به اوست. حفظ حد و مرزهای دیگری احترام به اوست. یکی از موارد احترام به دیگری وارد صحبت او نشدن است. وارد حریم نشدن همان طور که در کلام و صحبت به معنای احترام است در تمام حوزه های دیگر نیز به معنای احترام است. احترام به نظر دیگری، احترام به سلیقه ی دیگری، احترام به ارزش های دیگری، احترام به مالکیت دیگری، احترام به وقت دیگری، احترام به حق دیگری، احترام به کار دیگری، احترام به خواب دیگری، احترام به جسم دیگری، احترام به خانواد ه ی دیگری، احترام به دوست دیگری، احترام به نام دیگری و … همه مواردی از حفظ حریم است. ما از مثال نام شروع کردیم که چگونه یک زوج به نام یکدیگر احترام می گذارند و چگونه زوجی دیگر به نام یکدیگر بی حرمتی می کنند. همان طور که در این مثال مشاهده کردید در احترام به همسر شاهد یک پیوستار هستیم از پراحترامی تا بی احترامی. در موارد دیگر نیز ما شاهد همین پیوستار هستیم. در مورد مصداق احترام، بهترین مورد دوستی صمیمانه است. در دوستی صمیمانه،دوستان به یکدیگر احترام می گذارند در عین اینکه با هم صمیمی هستند. دوستان صمیمی نه پراحترامی می کنند و نه بی احترامی، چرا که اگر پراحترامی کنند صمیمی نیستند و اگر بی احترامی کنند دوست نیستند. در دوستی صمیمانه افراد در عین حال که با هم خودمانی و راحت هستند حریم های یکدیگر را حفظ می کنند و به هم احترام می گذارند. احترام به همسر همانند احترام به دوست صمیمی است و از همان الگو پیروی می کند.

از احترام تا انتقاد

نوشته از احترام تا انتقاد اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

بسیار پیش می آید که در این دوران همسران نسبت به ازدواج خود تردید پیدا کنند. بسیاری از این تردیدها ناشی از استرس و اضطرابهای افراد است اما برخی دیگر ناشی از واقعیتهایی است که مشاهده می کنند. تردیدی که ناشی از استرس ازدواج و مسائل حاشیه ای آن باشد طبیعی می نماید چرا که بسیاری از ما به ازدواج به عنوان یک مقوله استرس زا نگاه نمی کنیم و زمانی که با استرس ناشی از ازدواج رو به رو می شویم، به احتمال زیاد نسبت به ازدواج و همسرمان تردید می کنیم. طبیعی است که با گذشت زمان و کم شدن استرس در صورتی که انتخاب درستی انجام داده باشیم، تردیدها کنار خواهد رفت.
اما گاهی تردید ما به دلیل مسائل عمیقتر و جدی تر است. تردیدی که ناشی از نامناسب بودن همسر، تردید ناشی از بی علاقگی به همسر و تردید ناشی از مشاهده ی نشانه های هشدار دهنده، تردیدی جدی به حساب می آید. هرگاه تردید جدی نسبت به ازدواج پیش آید بهتر است دو کار انجام شود. اول ثابت ماندن در جایگاه فعلی و پیش نرفتن به سوی مراحل بعدی و دوم استفاده از کمک تخصصی تا زمانی که یا تردید بر طرف شود یا تصمیم دیگری گرفته شود. بسیاری از افرادی که تردید جدی نسبت به ادامه فرایند ازدواج دارند ممکن است بر اثر فشار اجتماعی و یا احساس گناه به اجبار تن به تداوم ازدواج و ورود به زندگی مشترک دهند. همان طور که قبلاً بحث شد اجبار در ازدواج یکی از موارد آسیب رسان و همراه با ریسک بالای طلاق است.

تردید در دوران عقد

نوشته تردید در دوران عقد اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

جشن ازدواج یکی از مراسم اصلی ازدواج است که برخی به آن بسیار اهمیت می دهند و برخی دیگر به آن با بدبینی نگاه می کنند و درصدد حذف یا کاستن از آن هستند. برگزاری مراسم ازدواج کارکردهای متفاوتی دارد. مهمترین کارکرد مراسم ازدواج،رسمیت بخشیدن به ازدواج و زندگی مشترک عروس و داماد است. دومین کارکرد مراسم ازدواج، رقابت اجتماعی یا همان چشم و هم چشمی است. چه کسی جشن مجلل تری برگزار کرده است؟! چه کسی غذای بهتری داده است؟! چه کسی تعداد بیشتری را دعوت کرده است؟! و… سومین کارکرد مراسم ازدواج، تبادل هدایا به منظور تأکید بر انسجام اجتماعی است. معمولاً در مراسم مختلف هدایایی بین عروس و داماد و خانواده ی عروس و داماد و خویشاوندان این دو تبادل می شود که بیانگر انسجام اجتماعی و وابستگی اجتماعی است. جشن ازدواج نیز از آنجا که یکی از مراسم اصلی ازدواج است همین سه کارکرد را دارد. الف- رسمیت دادن به ازدواج ب- رقابت اجتماعی و ج- انسجام اجتماعی به وسیله تبادل هدایا. افرادی که به جشن ازدواج نگاه بدبینانه دارند، معمولاً به رقابت اجتماعی که در جشن ازدواج رخ می دهد، نظر دارند. از آنجا که خواه ناخواه در جریان برگزاری جشن ازدواج، رقابت ایجاد می شود، ناراضی هستند و این رقابت را مایه اتلاف وقت، انرژی و سرمایه ی افراد و جامعه می دانند و معتقدند که دیگران نیز مجبور می شوند تا در این رقابت شرکت کنند و سلسله ی رقابت تداوم پیدا می کند. ما ضمن تأیید این مطلب بر اهمیت « رسمیت بخشی » جشن ازدواج تأکید می کنیم. به نظر ما بودن جشن ازدواج بهتر از نبودن آن است چرا که با برگزاری جشن و برگزاری همه ی آداب و رسوم مربوط به جشن، رسمیت ازدواج بیشتر می شود و تعهد همسران نیز به تبع آن افزایش می یابد. هرچند تا به حال در جامعه ی ایران تحقیقی مبنی بر اینکه آیا نرخ طلاق در ازدواجهایی که در دفتر خانه ها بدون مراسم جشن، ثبت می شوند تفاوت معناداری با نرخ طلاق در ازدواجهایی که همراه با مراسم جشن به ثبت می رسند، دارند یا نه، انجام نشده است. اما به لحاظ نظری به نظر می رسد که آمار طلاق باید در ازدواجهای بدون مراسم بیشتر باشد چرا که پیوند اجتماعی و عرفی همسران در این گونه ازدواجها کمتر است. به نظر می رسد که تجمع مردم در جشن نوعی گواهی و تأیید بر رسمیت ازدواج و نیز عاملی برای تثبیت مسؤولیت های دو طرف در زندگی آتی است. از این نظر می توان آن را عاملی در استقرار تکالیف زناشویی و ایجاد تعهد جدی دانست. در جوامع پیشرفته، جشن ازدواج مختصرتر و کم خرجتر از دیگر جوامع برگزار می شود. شاید دلیل آن این باشد که رقابت اجتماعی در جوامع پیشرفته در سایر بسترهای اجتماعی انجام می شود و جشن ازدواج کمتر توجه افراد را برای رقابت اجتماعی برمی انگیزد. به نظر می رسد هرچه بتوان رقابت اجتماعی را به سایر فعالیتهای اجتماعی منتقل کرد، شاهد برگزاری جشنهای ساده تر و کم هزینه تر خواهیم بود.
در فرایند ازدواج در فرهنگ ایرانی سه جشن وجود دارد. یکی جشن نامزدی دیگری جشن عقد و نهایتاً جشن عروسی. همانطورکه قبلاً در فصل نامزدی به طور مفصل توضیح داده شد، بهتر است که نامزدی چندان پر سروصدا نباشد تا در صورتی که افراد خواهان جدایی بودند، ساده تر بتوانند ازهم جدا شوند. بنابراین به نظر می رسد که نبودن جشن نامزدی با فلسفه نامزدی بیشتر انطباق دارد و نبودن آن بهتر از بودن آن است. جشن عقد دومین جشن از جشنهای سه گانه ایرانی است که از نظر ما بسیار اهمیت دارد. چرا که پیمانهای سه گانه شرعی، عرفی و حقوقی در این جشن به هم می پیوندند. جشن عروسی، جشن آغاز ازدواج است که البته گاهی با انجام سفر یا ماه عسل نیز جایگزین می شود. برگزاری یکی از این جشنهای سه گانه یا بهتر است بگوییم دو گانه، (جشن عقدیا جشن عروسی) با حضور خویشاوندان نزدیک، کافی و مناسب به نظر می رسد.

جشن ازدواج

نوشته جشن ازدواج اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.