تمایل شدید به جمع آوری اطلاعات تاریخی و نیز مضامین با ارزش مستخرج از مجموعه گسترده خاطرات، ناشی از جستجو برای کشف هویتی است که در طی سال ها تحول یافته است. داستان هیچ کس شبیه دیگری نیست، این همان مقوله ای است که منعکس کننده یکتایی فرد است.

الگوهای مرور زندگی

کسانی که نوشتن برایشان چندان ساده نیست، ممکن است ترجیح دهند که صحبت کنند و شاید هم سخنانشان را روی نوار ضبط کنند. اما بدون دریافت کمک، احتمالا به سرعت خسته شده و دلسرد می شوند. برای جلوگیری از گم شدن در دریای جزئیات، می توان نوعی چارچوب – همانند فصول کتاب – را پیشنهاد نمود. بهترین راه کمک به برخی راویان، سؤال از آنان در مورد اولین خاطره و مهمترین رخدادهای زندگیشان است، یا اینکه چرا آنها برخی مراحل و دوره های زندگیشان را با معنا تر از سایر دوره ها تلقی می کنند. همچنین نقاط ارزشمند، کم ارزش و بحرانی زندگیشان کدامند؟

مرور زندگی به مثابه یک درمان، نخستین بار در آمریکا توسط سالمند شناس مشهور (رابرت باتلر) به منزله فرایندی بهنجار و همگانی که با نزدیک شدن به مرگ و نیستی فراخوانده می شود، ارائه شد(باتلر، ۱۹۶۳: ۳-۳۰۲). باتلر نمونه هایی از الگوهای مرور زندگی را مطرح کرده است که در ادامه به برخی از آنها پرداخته شده است.

۱- یادگاری ها

تجدید دیدارها، سفر(بازدیدها)، شجره نامۀ خانوادگی، نامه ها، دفترچه های یادداشت روزانه، آلبوم بریده های جراید و عکس های سال های جوانی، اگر پس از گذشت مدتی، زمانی دوباره به آنها رجوع شود، احساسات گوناگونی را بر می انگیزند؛ به ویژه وقتی تصاویر گذشته و حال با هم مقایسه می شوند. بانویی ۸۰ ساله می گوید” من هنوز خودم را با موهای مشکی تصور می کنم، اما موهای من اکنون کاملاً سفید شده است”. برای او ارتباط برقرار کردن با عکس اخیرش بسیار سخت است”. او و دیگر افرادی که هم سن او هستند و جنگ ها، صلح ها و فقدان های شخصی را تجربه کرده اند، اگر بتوانند حس راحتی و تفاهم دو جانبه را به هم هدیه کنند، درد و غم کمتری را تجربه می کنند. گروهی که در یک آسایشگاه اقامت دارند، می توانند مطلبی را برای ساختن یک آلبوم تهیه شده از بریده های جراید جمع آوری کنند؛ این امر برای آنها بسیار ثمربخش است. شاید بگویید که این کارها بیشتر مربوط به کار درمانگر است تا مشاور؛ اما به هر حال شیوه مناسبی برای فراخواندن خاطرات خوب و بد و یا مشکلاتی است که هنوز نیاز به حل و فصل دارند.

۲- تجدید دیدارها

فرد می تواند خود را در بافت سایر افراد مهم ببیند و بنگرد که در کجای چرخه زندگی قرار دارد. در سالگردهای مدرسه یا دانشگاه، هم دوره ها گرد هم می آیند و با تداوم و تغییرات خود و مراکزشان مواجه می شوند؛ امری که می تواند آنها را شوکه و یا شگفت زدده کند. تجدید دیدارهای خانوادگی، مثل پنجاهمین سالگرد ازدواج یا جشن تولد هشتاد سالگی که با حضور سه یا چهار نسل برگزار می شود، جشن های مؤثری خواهند بود، که البته می تواند با احساساتی غم انگیز نسبت به آنچه از دست رفته است همراه باشد.

۳- سفرها(بازدیدها)

دیدار از مکانهایی که شخص مدت زمانی را در آنجا با گستره ای از هیجانات زندگی کرده، شیوه قدرتمندی برای به خاطر آوری گذشته است. تصویر ذخیره شده در حافظه وقتی با مکان واقعی مقایسه می شود، غالباً پرده از اشتباهات و تصورات نادرست برمی دارد. شاید این امر به خاطر فراموشی جزئیات باشد، اما معمولاً سرزمین مورد بازدید نیز به خاطر ساخت بناها و ساختمانهای جدید دچار تغییراتی شده است. بانوی سالخورده ای تصمیم می گیرد که به مکانی که در گذشته با خوشی و رضایت زندگی می کرده، بازگردد. بازگشت به آن مکان که پر رونق تر از گذشته بود، موجبات شادی یا غمگینی او را فراهم نکرد، اما به هر حال آرامش را برای او به ارمغان آورد.

۴- شجره نامه خانوادگی

بررسی و مطالعه گذشتگان به تعیین جایگاه فرد در تاریخ کمک می کند. یکی از شیوه های رفع ترس از مرگ، بررسی و نگاه به زندگی دیگر اعضای خانواده است که پیشتر فوت کرده اند.

این راهبردهای پیشنهادی، مراجع و مشاور را به چالش می کشاند و رهنمودهایی را برای بررسی آینده فراهم می سازد. زمانی که سیل دروازه های خاطرات باز شدند، ما به عنوان مشاور باید با احتیاط عمل کنیم، به نحوی که مراجع زیر بار قدرت خاطرات و هیجانات فراخوانده شده غرق نشود. ممکن است قبل از پایان جلسه لازم باشد که مراجع را به زمان حال برگردانیم، این کار را میشود با یک لبخند یا دستی به شانه او زدن به عنوان کسی که خاطرات او را شنیده است، انجام داد.

در بهترین حالات موفقیت فرایند مرور زندگی به تلاش برای حل مشکلات مربوط به رنجیدگی، احساس گناه، بی اعتمادی، وابستگی و پوج گرایی بستگی دارد. تمام گزینه های واقعاً مهم تا لحظه مرگ باقی می مانند، از جمله عشق، نفرت، آشتی، ابراز وجود و حرمت خود.

قصه هایی که افراد می گویند، تلاشی برای پاسخ به این قبیل سؤالات است ” من کیستم؟” و ” چرا وجود دارم؟” درمانگر نمی تواند به این سؤالات پاسخ دهد، اما می تواند به مراجع کمک کند تا دوباره روی داستانش کار کند و گذشته را ببیند:

مجموعه انعطاف پذیر، متغیر و قابل تجدید ساخت از انتخاب های زندگی گذشته را ببیند. تاریخ و هویت هر دو ساخته و کشف می شوند…یک داستان زندگی خوب قصه ای است که گشودگی قابل ملاحظه ای را برای تغیر نشان دهد و از شکیبایی خوبی در برابر ابهام برخوردار باشد.

نوشته مشاوره سالمندان با مرور زندگی اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

پیشتر این نگرش در میان متخصصان حرفه ای وجود داشت که باید از خاطره پردازی جلوگیری کرد؛ زیرا برای سالمندان خوب نیست که در گذشته زندگی کنند؛ واقعیت حال امروز بسیار مهم تر از داستان پردازی درمورد زندگی گذشته است. خوشبختانه زمان عوض شده و فعالیتهای مبتنی بر خاطره پردازی، به ویژه در گروه ها، ابزار مؤثری برای کاهش اضطراب و ایجاد تصاویر مثبتی از خود شده است. اصطلاح “درمان مبتنی بر خاطره پردازی” گاهی اوقات مترادف با “درمان مبتنی بر مرور زندگی” به کار می رود. سایر محققان هر کدام از این رویه ها را رویکرد درمانبخش، متفاوتی تلقی می کنند. مرور زندگی، به مثابه فرایندی عمیق تر، به کمی آموزش تخصصی نیاز دارد؛ حال انکه درمان مبتنی بر خاطره پردازی نوعی خودافشایی غیرمستقیم خاطرات است. خاطره پردازی، یادآوری خاطرات مثبت را ترغیب می کند و می تواند از سوی مراقبان، پرستاران، کاردرمانگران و سایر افرادی که روزانه با سالمندان در ارتباطند، به کار رود. مهارت های مورد نیاز عبارتند از: گوش دادن فعال، همدلی و علاقه خالصانه نسبت به مراجع و تاریخچه زندگی او. تمام اینها مهارت های اساسی و پایه مشاوره هستند که مشاوران و درمانگران باید به آموختن آنها ترغیب شوند.
“گروه خاطره پردازی” به سالمندان منزوی، که به تنهایی زندگی می کنند، شانس اجتماعی شدن را می دهد و می تواند همانند راه حلی مفید و ثمربخش، آنها را به مرکز روزانه برگرداند. سالمندانی که در مراکز مراقبتی سکونت دارند، ممکن است به اندازۀ افرادی که در منزلشان اقامت دارند، تنها و بی کس باشند. گروه هایی از این دست می توانند دوستی را میان سالمندان مراکز مراقبتی تشویق کنند و آنها را در خاطرات یکدیگر سهیم گرداند. درمانگران باید در انتخاب افرادی که وارد این گروه می شوند دقت نظر لازم را داشته باشند. به ویژه نسبت به کسانی که رفتارهای پارانوئیدی نشان می دهند و نیز افرادی که بر عدم افشای احساسات فردی شان اصرار می ورزند، محتاطانه عمل کنند. باید از کند و کاو بیش از حد، به ویژه از سوی یاری رسانان کم تجربه، اجتناب کرد. هدف گروه حمایت و پرورش حرمت خود است، نه خودافشایی زجرآور.
با وجود اینکه، سالمندی برای بسیاری از ما تداعی کننده از دست دادن حافظه است (امری که قابل انکار هم نیست)، اما وقتی که سالخوردگان قصه ها و تجاربشان را بازگو می کنند، در می یابیم که بسیاری از رویدادهای زندگی مانند: تولدها، وفات ها، ازدواج ها، بیماری ها یا جنگ ها را غالباً با صحت نسبی به یاد می آورند. تحریف حوادث غالباً نتیجه انطباق جزئیات به یادآورده شده با طرحواره ذهنی فعلی شخص است. همه ما تصویری از حوادث، مکان ها و افراد زندگی گذشته مان داریم که همچون یک آلبوم خانوادگی می توانیم به آن رجوع کنیم. ممکن است این تصاویر به لحاظ تاریخی درست نباشد. به این معنا که، شاخ و برگ های خلاقانه جایگزین جزئیات فراموش شده اند، اما به هر حال این تصاویر برای ساخت فیلم نامه زندگی ما ضروری هستند. در اختلال دمانس افراد دیگر نمی توانند قصه هایش را بازگو کنند؛ بنابراین، دشوار است که مشخص کنیم چه تعداد از تصاویر گم شده اند. دیگر نظمی در تصاویر وجود ندارد؛ لذا مرورها تصادفی و بی نظم به نظر می آیند؛ اما کاملاً زنده و برای صاحب آن تصاویر مهم هستند و دوستان یا مشاورانی که این تصاویر به آنها ارائه می شود باید اهمیت آنها را دریابند.

مشاوره سالمندان با خاطره پردازی

نوشته مشاوره سالمندان با خاطره پردازی اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

غالباً این افراد بازنشسته اند، اما در طیف سنی گسترده ای قرار می گیرند که شامل ۶۰، تا بالای ۹۰ سال است. در واقع دشوار است که بتوان سن خاصی را برای پیری تعیین نمود.
مراجعان مشاوره سالمندی در چه نوع دنیایی رشد و پرورش یافته اند؟ آنها در طی جنگ جهانی دوم تجربه های اساسی زندگی خود را کسب کرده اند. برخی از آنها در آن زمان کودک بوده اند. ممکن است که ترک والدین و زندگی اجباری با غریبه ها، پیامدهای متفاوتی برای آنها به همراه داشته و یا آنها مجبور بودند تا در خانه بمانند و در معرض دائمی بمب ها قرار گیرند و در برخی موارد خانه های آنها نیز بمباران می شد. عده ای دیگر از این افراد هنگام شروع جنگ در سنین نوجوانی بودند و پس از جنگ جوانی خود را در آشفتگی های ناشی از تبعات جنگ گذرانده اند. برخی دیگر، احساس می کردند که باید جدی باشند و سریع بزرگ شوند. آموزش عالی غالباً با اختلال و وقفه همراه می شد. برای مردان و زنان در آن زمان خدمت سربازی اجباری بود. در آن دوران، انواع گوناگون هیجان ها از سوی این افراد تجربه می شد که شامل، هیجان ترس، ناکامی و بهت زدگی بود و یک نوع سردرگمی بزرگ اجتماعی وجود داشته است. همچنین، در آن زمان مقارن با پدیده ای دیگر بود که بعدها به عنوان انقلاب جنسی معروف شد. این پدیده چه میراثی به جا گذاشت؟ و چه تأثیری از ان هنوز بر جای مانده است.
بعضی از این افراد تجارب هولناکی را داشته اند. هنوز بعضی از بازماندگان فاجعه کوره های آدم سوزی بر جای مانده اند که در آن زمان کودک بودند. بعضی دیگر از این افراد در اردوگاهها و زندان های ژاپنیها شکنجه شده اند، گرسنگی کشیده اند و قادر به سخن گفتن دربارۀ تجربه های خود نبودند و بعد از گذشت ۴۰ تا ۵۰ سال هنوز هم قادر به سخن در ان مورد نیستند. خلبانانی بودند که در بمباران عای شهرهای آلمانی مانند شهر درسدن شرکت داشتند. آنها از آنچه انجام داده اند، هنوز هم در عذابند.
هم اکنون برخی از این افراد، نیازمند مشاوره هستند و به تدریج از “صحبت درمانبخش” آگاهی می یابند. برای دیگران، جنگ مهیج ترین زمان زندگی آنها بوده و از آن زمان تا کنون پدیده ای به این جالبی رخ نداده است. اما جوان ترها علاقه ای به شنیدن داستان های جنگ پدران خود را ندارند. افراد پیر می خواهند کسی به داستان های آنها گوش دهد.
افرادی که در دهۀ ۱۹۳۰ میلادی بچه بودند، و در جنگ زندگی کرده اند و تأثیرات ان دوران را هنوز بر خود احساس می کنند، در سال های پس از جنگ و در دهۀ ۱۹۶۰ وارد عصر کامپیوتر شدند و با تغییرات آن دوران انطباق پیدا کردند و یا احساس می کنند که از ان تغییرات عقب افتاده اند و عصر فن آوری بر آنها تأثیر زیادی داشته است، این افراد ممکن است مراجعان ما باشند.
تصورات با گذر زمانف تغییر می کنند. افرادی که پیر، بازنشسته و یا آهسته گام اند، زمان هایی طولانی را صرف اندیشیدن، غصه خوردن و نگرانی درباره تغییرات بدنی خود می کنند. احساس تنهایی می کنند و علاقمند به دوست یابی هستند و زود بی حوصله می شوند. برای انجام فعالیت هایشان زمان طولانی صرف می کنند، گرچه در بعضی روزها، زمان به کندی می گذرد، اما در روزهای دیگر به سرعت می گذرد. بدن ناسالم را نشانۀ پیری تلقی می کنند، اما افکار و احساسات درونی انها همانند، همیشه است و گذشته برای آنها وضوح بیشتری تا حال دارد. اکنون برای آنها زندگی با سرعت به جلو پیش می رود، روزها، هفته ها، ماه ها و روزهای تولد سریعاً سپری می شوند و پذیرش این امر برای هر کسی دشوار است. چه قدر سخت است که فرد باور کند که ناگهان به پیرترین عضو خانواده بدل گشته است.
تغییرات بدنی برای سالمندان ناراحت کننده است. داغدیدگی های متعدد افسردگی را به همرام دارد. آرزوها کاهش می یابند، ترس ها زیاد می شوند، چه کسی ممکن است کمک کند؟ هیچ کس وقت برای کمک کردن ندارد. ضرب المثل قدیمی می گوید “هوای خودت را داشته باش”، اما هنگامی که از دیگران جدا افتادی، این جمله چه خوبی دارد؟
اینها مراجعان ما هستند، البته اگر در جستجوی کمک باشند. مشاوره گزینه ای کاملا جدید است. درایام جوانی آنها از مشاوره خبری نبود، حتی اکنون نیز آنها بر این باورند که مشاوره صرفاً به جوانان اختصاص دارد و نوجوانانی که نافرمانی می کنند، معتادان و کسانی که به ایدز مبتلا شده اند. پیر شدن، تنها چیزی است که شما باید تحمل کنید.

مراجعان مشاوره سالمندی چه کسانی هستند؟

نوشته مراجعان مشاوره سالمندی چه کسانی هستند اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

کار با افراد سالمند کاری تخصصی است که نیاز به ویژگی های معینی دارد، گر چه، لزوماً به آموزش اضافی نیازی نیست. ویژگی های فردی بی شماری در کار با سالمند مطرح می باشد، که جوان بودن مشاور یکی از آنهاست. به عنوان مثال، ظاهر جوان و با نشاط مشاور در کار درمانی، برخی از درمان های هنری، پرستاری و مراقبت عمومی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. غالباً مشاوران تا اندازه ای به عنوان شخصیت هایی دارای اقتدار، فهمیده، خردمند، قابل اعتماد مورد توجه قرار می گیرند و ترس و درد مراجعان را می شناسند و بار شنیدن رازهای نهفته انها را تقبل می کنند. این شیوه کار مشاوران با تجربه ای است که قبلاً مهارت لازم را در مشاوره کسب کرده اند و صلاحیت مکفی برای انجام کار را دارند. من مشاورانی را برای کار با سالمندان یا خانواده های آنها انتخاب می کنم، که تجربه کافی در مشاوره با افراد سالمند را داشته باشند. برخی از مشاوران قبلا زمینه های پرستاری یا مددکاری اجتماعی داشته اند و یا در مراکز گوناگون سالمندان مشغول به کار بوده اند. به طور کلی، انتخاب مشاوران میانسال بهتر است، زیرا آنها دارای والدینی پیرند که مشکلات مرتبط با سن پیری را دارند و در حال کنار آمدن با شرایط آنها (والدین) هستند. مشاوران نیازمند انعطاف پذیری بالایی اند، زیرا از این طریق بتوانند با برخی از قوانین سخت و محکمی که در اموزش های نخستین دانشگاهی به آنها آموخته شده است، خود را سازگار کنند. به ویژه هنگامی که مراجعان سالمند را در بیمارستان و یا در خانه آنها ملاقات می کنند، نیاز به شکیبایی بسیار دارند. وجدانی آرام به همراه مهربانی و شکیبایی با ارزش تر از کله ای پر از نظریه های روانشناسی است. من همیشه معتقد بودم که نظریه باید از عمل صادر شود، به جای اینکه عمل مشاوره ای خود را با انتظارات کتاب های نظریه پردازی تطابق دهیم. خرسندم که این ایده را در مجله “مشاوره روان پویایی” یافتم که در مقاله ای تحت عنوان “عملی که به نظریه منجر می گردد” به چاپ رسیده است.
از این طریق کارآموز بر چالش درونی خود تمرکز یافته تا زبان فردی خویش را برای بیان و توصیف تجربه اش بیابد و با مراجع خود تعامل کند. از شیوه نقادانه اش، بهره می گیرد، تا بتواند واژه استعاری و تخیلی را که در نظریه ها وجود دارند، به خدمت گرفته و از طریق آنها توانایی درک معانی رویاروی درمانبخش را دریابد.
تجربه زندگی همانند، تجربه بالینی با ارزش است. گاهی اوقات، با تجربه ترین مشاوران کسانی هستند که خودشان در زندگی ضربه های عاطفی و روحی را تجربه کرده اند و قادرند تا انها را در درمان های فردی خود به کار گیرند.
آنها باید بتوانند به گونه ای تخیلی به مرگ و کهولت خود نظری بیفکنند. آنها باید به بلوغ عاطفی رسیده باشند و شواهدی دال بر سلامتی روانی داشته باشند و بتوانند مسئولیت افکار و احساسات خود را به عهده گیرند و هر نوع تعصب های ریشه دار خود را تشخیص داده و بتوانند آنها را حل کنند. امید است که در ارائه هر خدمت مشاوره ای از هر دو جنس یعنی، مشاوران زن و مرد استفاده شود. واقعیت این است که بیشتر مشاوران را زنان سفیدپوست، طبقه متوسط و میانسال تشکیل می دهند. در صورتی که مشاوران دارای زمینه های فرهنگی گوناگون باید مورد توجه قرار گیرند و امکان استفاده از وجود آنها میسر گردد.
جملات فوق متضمن این است که آیا تا چه اندازه مشاور و مراجعی که به کار مشاوره می پردازند، با هم هماهنگند؟ یا ارائه خدمات مشاوره برای افراد سالمند نیز ارائه می شود؟ مورد دوم یعنی، مشاوران و مراجعان گاهی زیر چتر مساله سن قرار می گیرند. برای ارائه چنین خدماتی چندان معمول نیست که بتوان مشاوران را از ابتدا آموزش داد، اما آموزش بیشتر آنها باید همراه با نظارت، خواندن و مطالعه روزمره تشویق گردد.

انتخاب مشاور برای افراد سالمند

نوشته انتخاب مشاور برای افراد سالمند اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.

یک رویکرد کلی ومهم برای موفقیت آمیز شدن مشاوره با سالمندان، برخورد با آنها به عنوان افراد بزرگسال است. سالمندی یک مرحله خاص در زندگی و شامل رشد مداوم است. وقتی مشاوران مهارت های اصلی در مشاوره با سالمندان را نشان می دهند، مثل منعکس کردن احساسات، محتوی یا معنی حرف ها و گفته ها، پرسیدن سوالات باز پاسخ، نشان دادن اعتبار و صحت احساسات و افکار، و نشان دادن مغایرت بین حرف و عمل درمانجو به شیوه ای نرم و مهربانانه، سالمندان احساس آزادی می کنند و علاقمند می شوند تا به کندوکاو در مشکلات خود یا در مسائل مرتبط با سازگاری بپردازند و احتمال دارد به مشاوره یا روان درمانی واکنش خوب و صحیح نشان دهند.

روش دیگر برای تقویت تغییر در سالمندان، تغییر دادن نگرش اطرافیان آنهاست. بسیاری از نگرش ها، باورها و عقاید اطرافیان در نگرش سالمندان به خودشان تاثیر منفی می گذارند. بسیاری از سالمندان مثل سالمندان رفتار و عمل می کنند زیرا اطرافیان آنها این نوع رفتار را تشویق و حمایت می کنند. به عقیده بعضی روانشناسان، جامعه امریکا پیری را با از کارافتادگی معادل می داند و الویت های خود را بر این اساس، و به ترتیب، معین می کند. به همین دلیل، برای غلبه بر محدودیت های تحمیل شده به سالمندان و مبارزه با کلیشه های فکری دیگران، مشاوران هم باید آموزگار باشند و حقایق را به سالمندان وخانواده های آنان بیاموزند، و هم باید به وکیل و “صدای” سالمند تبدیل شوند و با باورهای غلط و رایج در جامعه ای بسازند که در آن، سالمندان رفتار به شیوه سالمندان (رفتار طبق انتظارات دیگران) را متوقف کنند و خودشان باشند نه کسی که دیگران می خواهند.

در مشاوره با سالمندان، مشاوران باید با سالمندان رفتار احترام آمیز داشته باشند و تلاش کنند در سیستم خانوادگی و اطرافیان آنها تغییراتی به وجود آورند، اما، علاوه بر اینها، باید به سالمندان یاری برسانند تا مشکلات خاص و ضروری خود را حل کنند. خدمات مشاوره ای برای سالمندان زمانی بیشتر از همیشه موثر واقع می شوند که قابل تعمیم و عمل گرایانه باشند، مثلا، به آنها مهارت هایی یاد دهند و روی راه حل مشکلات تمرکز کنند.

در مورد سالمندان مبتلا به بیماری آلزایمر، مشاوره مبتنی بر نظریه های راجرز و کارکاف می تواند در مراحل اولیه این بیماری مفید واقع شود. مشاوره گروهی، بر اساس نظریه اگزیستانسیال یالوم، می تواند به اعضای خانواده کمک کند تا همزمان با پیشرفت آلزایمر، با آن کنار بیایند.

رویکردهای سایکوداینامیک طراحی شده برای کار با سالمندان، به منظور دستیابی به بینش تلاش می کنند و می خواهند فرایند های ناهشیاری را که در زندگی روز به روز فرد تاثیر می گذارد کشف کنند. با کار روی این فرایندهای ناخودآگاه، مراجعان اطلاعات جدید و پنهانی را کشف می کنند که به آزاد شدن آنها از قید و بند مسائل قدیمی می شود، مسائلی که قبلا آنها را محدود کرده بودند.

روان درمانی تحلیلی شناختی یا CAT روان درمانی روابط شیء را با روان درمانی شناختی ترکیب میکند. این نوع روان درمانی روی معنای مشترک در داستان زندگی درمانجو تمرکز می کند و بر اهمیت دیالوگ تاکید دارد. در کل، روان درمانی تحلیلی شناختی به بررسی تروماهای زندگی در گذشته و نقش آنها در تولید مشکلات روانی امروز می پردازد و برای این کار، کل داستان زندگی یک فرد را در نظر می گیرد.

روان درمانی میان فردی روی روابط میان فردی پر تلاطم یا مشکل دار تمرکز دارد و هدف آن کمک به درمانجو برای ایجاد روابط میان فردی سازگارانه از طریق ایجاد تغییراتی در نقش ها، بیان احساسات، و ایجاد مهارت های میان فردی بهتر است.

یکی از رایج ترین انواع روان درمانی شناختی – رفتاری (CBT) است که در آن افکار و رفتارهای ناسازگارانه شناسایی و به چالش کشیده می شوند تا با افکار و رفتارهای سازگارانه تر جایگزین شوند.

از تکنیکهای رفتار درمانی منطقی – هیجانی (REBT) برای افزایش تفکر منطقی و کاهش اضطراب درباره پیر شدن استفاده شده است و این تکنیک ها در برخی سالمندان بسیار موفقیت آمیز عمل کرده اند.

تکنیکی به نام مرور ساختاری زندگی بر اساس مراحل هشتگانه اریکسون قرار دارد و یک روش خاص برای هدایت سالمندان در جهت مرور خاطرات زندگیشان است. این روش در شش تا هشت جلسه یک ساعته انجام می گیرد و در هر جلسه یک یا دو مرحله از مراحل هشتگانه رشد اریکسون بازبینی می شود.

مشاوره با سالمندان

نوشته مشاوره با سالمندان اولین بار در مشاوره آنلاین پدیدار شد.